ทำงานมาได้สองวันก็ถึงวันอาทิตย์อีกแล้ว เซี่ยงเถียนดีใจจนซุกหน้าเข้ากับผ้าห่ม ไม่ต้องชดเชยวันหยุดนี่ดีจริง ๆ
“วันนี้จะเอากระโปรงที่เตรียมไว้ให้ฉิงฉิงไปส่งไหม?” จิ่งอวี่ชวนลุกขึ้นล้างหน้าบ้วนปากเสร็จ พอเข้ามาในห้องก็เห็นเซี่ยงเถียนตื่นแล้ว จึงถามขึ้น
“อืม วาดแบบเสร็จแล้ว ตอนบ่ายค่อยเอาไปส่งเถอะ”
“ลุกเถอะ วันนี้อากาศดี ฉันอยากซักปลอกผ้านวมสักหน่อย”
“ได้” เซี่ยงเถียนฝืนตัวลุกจากเตียง ยืดแขนบิดขี้เกียจ “ดึงฉันที”
จิ่งอวี่ชวนยิ้มขำพลางยื่นมือไปดึงเธอ “ฉันต้มโจ๊กข้าวฟ่างไว้แล้ว เดี๋ยวทอดไข่เพิ่มสักฟอง”
“เอาสิ” เซี่ยงเถียนถูกดึงให้ลุกขึ้น ก่อนเดินไปล้างหน้าแปรงฟันที่ลานหลังบ้าน แล้วถามอย่างสงสัย “เสี่ยวโจวล่ะ?”
“เผิงฮ่าวมาหา บอกว่าได้เบ็ดตกปลาคืนแล้ว เลยไปตกปลากับคุณปู่เกาอีกแล้ว”
“หา? ได้คืนแล้วเหรอ?” เซี่ยงเถียนไม่เข้าใจว่าความกระตือรือร้นในการตกปลานี้มาจากไหน “คดีปิดแล้วเหรอ?”
“อืม ดูท่าน่าจะปิดแล้ว”
เซี่ยงเถียนชักสงสัยขึ้นมา ถึงกับไม่ล้างหน้าต่อ รีบวิ่งกลับเข้าไปในห้อง “ฆาตกรเป็นใครเหรอ?”
จิ่งอวี่ชวนหัวเราะออกมา “ไม่รู้สิ”
“ก็ได้” เซี่ยงเถียนวิ่งกลับไปล้างหน้าต่อที่ลานหลังบ้าน
เซี่ยงเถียนเพิ่งกัดไข่เจียวที่จิ่งอวี่ชวนทอดไปคำหนึ่ง ส่วนจิ่งอวี่ชวนก็เพิ่งแช่ผ้าปูที่นอนลงในน้ำ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น
“ฉันไปเปิดเอง” เซี่ยงเถียนขานรับแล้วเดินไปทางประตู “ใครคะ?”
“พี่สะใภ้ ผมเองครับ”
เซี่ยงเถียนเปิดประตู “เซิ่งลี่ เข้ามาก่อน วันนี้หยุดเหรอ?”