หลิวฟางไม่อ้อมค้อม พูดตรง ๆ ว่า “ชื่อโจวหลานนี... ฮ่า ๆๆ” พูดจบก็ยกมือปิดปากหัวเราะเอง “เขาบอกว่าจะรับเด็กผู้หญิงให้หมดเลย ชื่อที่เตรียมไว้ก็ไม่พอแล้ว”
“เฮอะ...” มุมปากของเซี่ยงเถียนกระตุก
ลานกลางคึกคักขึ้นเรื่อย ๆ แม้แต่คนในบ้านที่ไม่มีใครเหมาะสมจะสมัคร ก็ยังอยากมามุงดูรายชื่อ ไม่ยอมกลับกัน
จิ่งอวี่ชวนกลัวคนอื่นจะชนเซี่ยงเถียนเข้า จึงถามว่า “กลับบ้านกันไหม?”
“ได้” ไม่มีอะไรให้ดูแล้ว ยืนอยู่ตรงนี้แค่ครู่เดียวเซี่ยงเถียนก็เหงื่อซึม
“ผมอยากเข้าไปดูข้างหน้า” จิ่งโจวยังอยากรู้อยากเห็น
“ไปสิ เดี๋ยวค่อยกลับบ้านเองนะ” จิ่งอวี่ชวนไม่ได้ห้าม เพราะในลานมีคนอยู่ตั้งเยอะ
พอเห็นจิ่งโจวเบียดเข้าไป เซี่ยงเถียนก็อยากรู้เหมือนกันว่าใครสมัครบ้าง ลองนับดูดี ๆ คนในลานของพวกเขาที่มีคุณสมบัติก็ไม่ได้มากนัก
เธอเห็นจ้าวหรูเบียดเข้าไปด้วย ไม่รู้ว่าไปสมัครหรือไปดูความครึกครื้นกันแน่
“ไปกันเถอะ”
“ก็ได้”
ในบ้านเย็นกว่าข้างนอกอยู่บ้าง พวกเขาอยู่ใกล้ประตูหลัง เปิดหน้าต่างไว้ ลมที่พัดผ่านจากประตูหนึ่งไปอีกประตูหนึ่งจึงเย็นสบายไม่น้อย
“ผมไปต้มน้ำ จะเอามาแช่เท้าให้นะ”
“อืม ลำบากคุณแล้วนะ สามี”
เซี่ยงเถียนพูดออกไปตามปาก แต่จิ่งอวี่ชวนกลับจำขึ้นใจ
เขานวดน่องให้เซี่ยงเถียนอย่างตั้งใจ เธอนั่งมาทั้งวัน เลือดลมที่น่องอาจไหลเวียนไม่ดี จิ่งอวี่ชวนกลัวว่าจะบวม จึงยืนกรานนวดให้ทุกวัน
จิ่งโจวดูความครึกครื้นเสร็จก็กลับมา เขาชินกับภาพนี้ไปนานแล้ว จึงนั่งลงบนโซฟาอย่างเป็นธรรมชาติ ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงดังโครมมาจากลานกลาง