“เถียนเถียน เธอมีหน้าที่คัดประกาศฉบับนี้สามชุดก็พอ” ซุนเว่ยเซียงยื่นประกาศรับสมัครงานที่เขาเขียนเสร็จแล้วให้เซี่ยงเถียน
“ได้” เซี่ยงเถียนพยักหน้า
“พี่หลิว แล้วก็หลิงหลิง พวกเธอสองคนช่วยประสานงานกับสำนักงานเขตแต่ละแห่ง แจ้งให้ส่งรายชื่อคนมาสมัคร จำนวนไม่จำกัด สุดท้ายจะรับใครก็ขึ้นอยู่กับผลสอบเป็นหลัก” ซุนเว่ยเซียงมอบหมายงานต่อ
“ได้เลย” งานนี้หลิวถิงถิงคุ้นเคยดี เธอติดต่อกับสำนักงานเขตแต่ละแห่งอยู่บ่อย ๆ
“ได้ค่ะ” หลินอวี้หลิงพยักหน้าอย่างตั้งใจ
พอพูดจบ ซุนเว่ยเซียงก็ลงนั่งเริ่มกำหนดรายละเอียดต่าง ๆ สำหรับวันสอบ ส่วนคนอื่น ๆ ก็แยกย้ายไปทำงานของตัวเอง
เซี่ยงเถียนว่างที่สุด พอคัดประกาศเสร็จก็ไม่มีอะไรทำ เลยไปช่วยหลิวถิงถิงกับหลิงหลิงโทรศัพท์ด้วย
งานนี้ก็ไม่ใช่งานเล็ก ๆ แต่สำหรับสำนักงานเขตแล้ว นี่เป็นข่าวดีมาก คนที่รับโทรศัพท์แต่ละคนพอได้ยินก็พูดจาสุภาพและกระตือรือร้นกันสุด ๆ เอ่ยรับปากไม่หยุด
ประกาศถูกนำไปติดในวันรุ่งขึ้นตอนสิบเอ็ดโมงตรง กระดานประกาศทั้งสี่ทิศต่างติดไว้แห่งละฉบับ เพื่อให้คนงานทุกคนได้รู้เรื่องรับสมัคร โรงงานเปิดรับพนักงาน 600 คนอย่างเปิดเผย
ดังนั้นเมื่อเสียงระฆังเลิกงานดังขึ้น เสียงประกาศจากลำโพงก็ดังตามมา
“สวัสดีตอนเที่ยง เพื่อนคนงานทุกคน!” ทันทีที่ได้ยินเสียงซุนเว่ยเซียง เหล่าคนงานที่กำลังพูดคุยหัวเราะกันครึกครื้นและเตรียมจะไปโรงอาหารต่างก็เงี่ยหูฟัง
ตั้งแต่เปิดรับสมัครครั้งนั้นในเดือนกรกฎาคม เวลาก็ผ่านไปกว่าหนึ่งเดือนแล้ว แต่ยังไม่มีข่าวคราว ทุกคนเริ่มร้อนใจ พอจู่ ๆ มีเสียงประกาศดังขึ้น ทุกคนก็พากันตื่นเต้น