“พวกคุณกลับไปก่อนเถอะ ผมจะตามไปดูที่โรงพยาบาล” คุณปู่เกาไม่รอให้พวกเขาพูดอะไร รีบเร่งฝีเท้าตามหวังเฉียงกับคนอื่น ๆ ไปทันที
จิ่งอวี่ชวนกับเซี่ยงเถียนมองหน้ากัน เซี่ยงเถียนเองก็ไม่ขึ้นรถแล้ว เดินกลับไปพร้อมกับจิ่งโจว พอถึงหน้าบ้านก็เห็นว่าฝาไหตรงประตูบ้านหายไป แต่ตัวยังอยู่ที่เดิม
จ้าวหรูเห็นเซี่ยงเถียนกับคนอื่นกลับมา ก็รีบวิ่งเข้ามาหา “เถียนเถียน พวกเธอกลับมาแล้วเห็นหวังเฉียงกับคนอื่นไหม?”
“เห็นสิ”
จ้าวหรูทำหน้าทอดถอนใจ พลางชี้ไปทางไห “ฝาแตกแล้ว ฉันกวาดเก็บให้เธอแล้วนะ”
“เกิดอะไรขึ้นเหรอ?”
จิ่งอวี่ชวนจอดรถเสร็จก็เดินเข้ามา เรื่องนี้เขาต้องรู้ไว้เหมือนกัน
จิ่งโจวรู้ความ รีบยกเก้าอี้เตี้ยมาให้หลายตัว ทุกคนจึงนั่งคุยกันอยู่หน้าบ้านเซี่ยงเถียน
“ต้องเริ่มเล่าจากเรื่องที่หวังเฉียงกับหลินม่านตีกันวันนี้” สีหน้าจ้าวหรูเต็มไปด้วยความสงสารหวังเจวียน
“ตีกันเหรอ? เพราะอะไร?”
จ้าวหรูเหลือบมองไปทางลานกลางก่อน ค่อยลดเสียงลงพูด “หวังเฉียงมีผู้หญิงอีกคนอยู่ข้างนอก แล้วเธอก็กำลังท้อง”
เซี่ยงเถียนเบิกตากว้าง “จริงเหรอเนี่ย?”
“มาถึงหน้าบ้านแล้วด้วย” จ้าวหรูเล่าอย่างออกรส “ตอนนั้นฉันอยู่หน้าประตูพอดี พอเธอเข้ามาก็ถามว่าหวังเฉียงอยู่ที่นี่หรือเปล่า ท้องของเธอโตมาก ฉันดูแล้วน่าจะเจ็ดแปดเดือนแล้ว”
“แล้วต่อจากนั้นล่ะ?”
“ตอนนั้นฉันไม่ได้คิดอะไรมาก ก็เลยพาเธอไปหาหวังเฉียง” จ้าวหรูยังทำหน้าอกสั่นขวัญหาย “โชคดีที่ฉันหลบทัน หลินม่านเป็นคนมาเปิดประตู พอเห็นหน้าก็พุ่งเข้าใส่ทันที เกือบโดนฉันไปด้วยแน่ะ”