หลินม่านเงยหน้าขึ้นทันที “จริงเหรอ?”
“อืม”
หลินม่านยิ้มออกมาในทันที ก่อนจะพูดอย่างระมัดระวังอยู่บ้างว่า “ฉันถูกผู้ชายคนก่อนทำร้ายจนมีลูกไม่ได้อีกแล้ว”
น้ำเสียงของเธอเร่งร้อนขึ้นเล็กน้อย “เพราะงั้นคุณไม่ต้องกังวลนะคะ กั๋วต้ง ฉันจะดูแลเขาเหมือนลูกแท้ ๆ แค่มีเรื่องหนึ่งที่ฉันอยากขอ”
ซุนเจี้ยนเช่อชะงักไปครู่หนึ่ง “พูดมาสิ”
“ถ้าวันหนึ่งฉันตายไป กั๋วต้งช่วยดูแลเสี่ยวเจวียนด้วยนะ” หลินม่านรีบเสริม “ถ้าฉันแก่ตายตามปกติ ฉันจะพาเสี่ยวเจวียนไปด้วย ไม่สร้างภาระให้กั๋วต้งหรอก ฉันแค่กลัวว่าถ้าจู่ ๆ ฉันตายขึ้นมาแล้วทิ้งเธอไว้คนเดียว...”
ซุนเจี้ยนเช่ออดสงสัยหลินม่านขึ้นมาอีกครั้งไม่ได้ จึงถามออกไปว่า “แม่ทุกคนเป็นแบบนี้กันหมดเลยเหรอ?”
หลินม่านเองก็เคยได้ยินมาว่าแม่แท้ ๆ ของซุนกั๋วต้งขายตัวเองเพื่อแลกอาหารมาให้ลูก เธอจึงได้แต่ยิ้มเจื่อน ๆ เพราะตัวเธอเองก็ถือว่าขายตัวเหมือนกันไม่ใช่หรือไง?
ตอนนี้หลินม่านนึกย้อนกลับไปก็ยังรู้สึกว่าตัวเองใจกล้ามาก ตอนเข้าไปในห้องพักผู้ป่วยแล้วเห็นซุนเจี้ยนเช่อ ไม่รู้สมองส่วนไหนเกิดเพี้ยนขึ้นมา จู่ ๆ ก็ถามเขาว่า “ให้ฉันเป็นภรรยาคุณไหม? ฉันดูแลลูกได้ดีนะ”
เธอส่ายหน้ายิ้มขื่น “คงไม่ใช่ทุกคนหรอกค่ะ”
ซุนเจี้ยนเช่อพยักหน้าอย่างไม่ใส่ใจ และไม่อยากคุยเรื่องนี้ต่อ เขาลุกขึ้น “ฉันไปซื้อข้าวนะ”
“ได้ค่ะ”
ในห้องพักผู้ป่วยมีเพียงเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของเด็กทั้งสอง ซุนกั๋วต้งลืมตาขึ้นข้างหนึ่ง มองหลินม่านแวบหนึ่งแล้วรีบหลับตาลงอีกครั้ง