ค่ำวันเสาร์เวียนมาอีกครั้ง เซี่ยงเถียนกับจิ่งอวี่ชวนเลือกของในซูเปอร์มาร์เก็ตมิติอยู่นาน แต่ก็ยังจัดเตรียมอะไรไม่เป็นชิ้นเป็นอัน
“แม่เตรียมผ้าฝ้ายเนื้อละเอียดไว้เยอะเลย ผ้าอ้อมกับเสื้อผ้าของเด็กก็พอแล้ว ขวดนมส่งไปก่อนหน้านี้สองขวด ส่วนนมผงเอาไปเพิ่มอีกสักสองถุงก็ได้” เซี่ยงเถียนบ่นพึมพำไม่หยุด ขณะที่จิ่งอวี่ชวนนั่งฟังอยู่ข้าง ๆ แล้วพยักหน้า “ได้”
ทั้งคู่เดินดูของในโซนแม่และเด็ก เลือกของให้ลูกในท้องได้ไม่น้อย แต่ต่างก็คิดว่าของพวกนี้เอาไว้ใช้เองได้ ทว่าเอาไปให้คนอื่นคงไม่เหมาะ
สุดท้ายจิ่งอวี่ชวนเสนอว่า “ไม่งั้นให้ล็อกเกตเงินคุ้มภัยสักสองอันดีไหม?”
“ก็ได้” เซี่ยงเถียนพาจิ่งอวี่ชวนไปที่เคาน์เตอร์เครื่องประดับทันที ล็อกเกตเงินคุ้มภัยมีอยู่หลายแบบพอดี เลือกสองอันได้ลงตัว
ทั้งคู่ไม่ได้เอาสร้อยเงินที่มีมาให้ แต่ร้อยล็อกเกตเข้ากับเชือกแดงสองเส้น ขนาดพอ ๆ กับองุ่น ใต้ล็อกเกตยังห้อยกระดิ่งเล็ก ๆ ไว้สามใบ พอขยับก็ส่งเสียงกรุ๋งกริ๋ง
ของเงินไม่ได้สะดุดตาเกินไป อย่างน้อยก็ไม่ต้องซ่อนไว้เหมือนทอง แต่ถ้าจะให้ของทอง ซูเปอร์มาร์เก็ตมิติของเซี่ยงเถียนก็ไม่มี
เลือกของขวัญเสร็จ ในที่สุดทั้งสองก็หลับไป
เช้าวันถัดมา ทั้งคู่พาจิ่งโจวกับห่อสัมภาระไปบ้านหยางหวยฮวาแต่เช้า
“พี่! พี่เขย! หลานชายตัวโต!” คนที่ตื่นเต้นที่สุดคงหนีไม่พ้นเซี่ยงหนาน เสียงของเขาถึงกับแหบพร่า ลากจิ่งโจวพลางเริ่มวาดฝัน “ผมจะไปชายแดนแล้ว! ไปค่ายทหารนะ หลานชายตัวโต!”