เซี่ยงหนานพอเข้าประตูก็เดินจับนู่นดูนี่ สีหน้าคิดถึงบ้านจนหยางหวยฮวาอดหัวเราะไม่ได้
“เพิ่งออกไปไม่ถึงสองเดือนเอง ยังจำบ้านไม่ได้แล้วเหรอ?”
“รังทองรังเงินก็ไม่สู้รังหมาเก่าของตัวเองหรอก!” เซี่ยงหนานจุ๊ปากพลางถอนใจ
“เฮ้ ไอ้เด็กแสบ” เซี่ยงอิ๋นตบหลังเซี่ยงหนานไปหนึ่งที
เซี่ยงหนานหัวเราะแหะ ๆ สองครั้ง ก่อนรีบไปคว้าห่อสัมภาระที่ยกขึ้นไปชั้นบน “พ่อ พี่ พี่เขย เสี่ยวโจว มานี่เร็ว ผมเอารูปถังถังกับกั่วกั่วมาให้ดู”
รูปขนาดหนึ่งนิ้วสองใบ ใบหนึ่งเป็นภาพถังถังกับกั่วกั่วถ่ายด้วยกัน ส่วนอีกใบเป็นภาพครอบครัวสี่คนของหยางหวยฮวา เซี่ยงหนาน และเซี่ยงเป่ย
ถังถังกับกั่วกั่วได้รับการเลี้ยงดูอย่างดี แม้จะเป็นภาพขาวดำก็ยังเห็นได้ว่าเด็กทั้งสองอวบอ้วน แก้มยุ้ย ดวงตากลมโตสดใสจ้องมองกล้องพร้อมกัน
ในภาพครอบครัว เซี่ยงหนานยิ้มกว้างที่สุด เขามองกล้องด้วยท่าทางซื่อ ๆ ดูไม่รู้ร้อนรู้หนาว
รอบกายเซี่ยงเป่ยกับจางเสี่ยวหนานอบอวลไปด้วยความอ่อนโยน แต่ละคนอุ้มเด็กไว้คนละคน ส่วนเซี่ยงหนานกับหยางหวยฮวายืนอยู่สองข้าง หยางหวยฮวาเอียงศีรษะเล็กน้อย ดวงตาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
“ถังถัง~ กั่วกั่ว~” เซี่ยงอิ๋นถือรูปที่เด็กทั้งสองถ่ายแยกกันไว้ ค่อย ๆ ลูบไล้หลายครั้ง แต่กลัวว่ารูปจะเป็นรอย จึงเปลี่ยนเป็นใช้สายตาวาดตามใบหน้า น้ำตาเอ่อคลออยู่ในดวงตา เขาสูดจมูกทันที “ดีจริง ๆ ดีเหลือเกิน ดี...”
“พ่อ ดูรูปนี้สิ” เซี่ยงเถียนยื่นภาพครอบครัวในมือให้เซี่ยงอิ๋น