“ชื่ออะไรเหรอ?” เซี่ยงเถียนถามอย่างอยากรู้
“จิ่งตั้น”
เซี่ยงเถียน... ชื่อนี้ต่างกันแค่พยางค์เดียว แต่ดีงามต่างกันลิบลับ! “ทุกอย่างล้วนเป็นการจัดสรรที่ดีที่สุดแล้ว”
หยางหวยฮวาเปิดกระดาษอีกหลายแผ่นด้วย “ขอดูหน่อยว่าอันไหนเป็นของเสี่ยวหนาน ทำเป็นลึกลับ แถมยังบอกว่าไม่ให้ฉันเปิดอีก”
เซี่ยงเถียนแกะกระดาษตามไปด้วย “จิ่งหยวนซู ใครตั้งชื่อนี้เหรอ?”
“ฉันตั้งเอง” เซี่ยงอิ๋นยอมรับพลางแตะจมูก
“เพราะดีนะ” เซี่ยงเถียนแกะอีกแผ่น “จิ่งชูหนิง”
“ชื่อนี้ฉันตั้งเอง” หยางหวยฮวาปิดปากหัวเราะ ก่อนจะเขย่ากระดาษในมือ “ลองทายดูสิว่าเสี่ยวหนานตั้งชื่ออะไรไว้?”
“อะไรเหรอ?”
หยางหวยฮวาอ่านออกมาอย่างจนใจ “...จิ่งซี”
เซี่ยงเถียนพลันรู้สึกโล่งอก ลูกสาวของเธอยังพอพึ่งพาได้ จับได้ชื่อเพราะ ๆ มาชื่อหนึ่ง
“ถ้าอย่างนั้นชื่อนี้ก็เป็นชื่อที่ฉันตั้ง” สวี่ชิงอวี้หยิบกระดาษก้อนสุดท้ายขึ้นมา “จิ่งเยว่เหยา”
“งั้นก็ตกลงตามนี้ ชื่อจริงของอีอีคือจิ่งซุ่ยเหอ” จิ่งอวี่ชวนตัดสินใจ
“ดีเลย” จิ่งจวิ้นกังตอบเสียงดังที่สุด แต่คนอื่น ๆ ก็ไม่ทำให้เสียบรรยากาศ ต่างพากันพูดว่า “เพราะมาก”
“อีอีตัวน้อยของเรามีชื่อจริงแล้วนะ” สวี่ชิงอวี้สอดนิ้วเข้าไปในฝ่ามือของอีอี หนูน้อยเผยรอยยิ้มไร้ฟันออกมา ทำเอาสวี่ชิงอวี้ใจละลาย “โอ๊ย อีอีของเราชอบมากใช่ไหมจ๊ะ!”
เสียงบีบแหลมที่จู่ ๆ ก็โผล่มาทำเอามุมปากเซี่ยงเถียนกระตุก “อีอีได้เวลากินนมแล้ว ให้เถียนเถียนลองป้อนดูไหม”