จิ่งจวิ้นกังยิ้มยิงฟัน “ไปบอกเถียนเถียนหน่อยว่าพ่อแม่ของเธอกลับบ้านแล้ว แล้วแวะดูด้วยว่าอีอีตื่นหรือยัง”
“ได้ ๆ ๆ” สวี่ชิงอวี้หัวเราะเบา ๆ พลางเคาะประตู จิ่งอวี่ชวนขานรับ “เข้ามา”
“อุ๊ย อีอีตื่นแล้ว”
เซี่ยงเถียนวางอีอีลงบนเตียงใหญ่ให้เล่น ผ้าห่อตัวของเด็กน้อยก็ถูกเธอคลี่ออกแล้ว
“ฉี่อีกแล้วเหรอ?”
“อืม เพิ่งเปลี่ยนผ้าอ้อมให้”
“พ่อแม่ของเธอกลับบ้านแล้วนะ บอกว่าจะพาเสี่ยวหนานมาด้วยวันอาทิตย์หน้า”
“ดีเลย” เซี่ยงเถียนตอบด้วยรอยยิ้ม พลางนึกภาพเซี่ยงหนานทำหน้าบึ้งอยู่ที่บ้านได้แล้ว
เซี่ยงหนานไม่ได้แค่ทำหน้าบึ้งเท่านั้น เขากัดหมั่นโถวไปพลางตั้งตารอให้ชื่อที่เลือกไว้ได้รับเลือก จนกระทั่งประตูถูกผลักเปิดในชั่วขณะนั้น
“ชื่อจิ่งซีเหรอ?”
“...ชื่อจิ่งซุ่ยเหอ” เซี่ยงอิ๋นทำลายความฝันของเซี่ยงหนานอย่างไม่ปรานี
เขากัดหมั่นโถวเข้าไปคำใหญ่ หลานสาวคนโตของเขา...
เซี่ยงเถียนมีความสุขและพอใจกับการอยู่ไฟมาก อีกทั้งยังยืนยันได้แล้วว่าเธอไม่มีน้ำนมจริง ๆ จะพูดว่าไม่มีเลยก็คงไม่ใช่ เพราะจิ่งอวี่ชวนก็ลองดูดอย่างตั้งใจอยู่หลายครั้ง
แต่แทบจะได้แค่หนึ่งหรือสองอึกก็หมดแล้ว
ทั้งคู่จึงเลิกพยายาม ซูเปอร์มาร์เก็ตมิติมีนมผงตั้งมากมาย ไม่ใช่ว่าจะไม่พอให้กินเสียหน่อย
เซี่ยงเถียนจึงสบายขึ้นมาก ไม่ว่าจะหิว ถ่าย หรือฉี่ แทบไม่ต้องให้เธอดูแลเลย
จิ่งอวี่ชวนยังลางานจากผู้เฒ่าลู่หนึ่งสัปดาห์ เพื่อดูแลเธอกับอีอี พอครบหนึ่งสัปดาห์ สวี่ชิงอวี้ก็มารับช่วงต่อ ดูแลเอาใจใส่ยิ่งกว่าเดิม
เดิมทีสวี่ชิงอวี้ตั้งใจจะอุ้มอีอีไปนอนที่ห้องของพวกเขาตอนกลางคืน