เซี่ยงเถียนอดนับถือจิ่งอวี่ชวนไม่ได้ ทั้งที่อุ้มเธอซึ่งถูกห่อจนเหมือนดักแด้ตัวใหญ่ไว้ ยังเดินลงบันไดได้อย่างคล่องแคล่ว
เซี่ยงเถียนถูกพาไปนั่งเบาะหลังรถจี๊ปอย่างรวดเร็ว หยางหวยฮวาอุ้มเด็กขึ้นรถจากทางซ้าย ส่วนจิ่งอวี่ชวนนั่งทางขวา เบียดเธอไว้ตรงกลาง
สวี่ชิงอวี้เปิดประตูเบาะข้างคนขับ หิ้วกระเป๋าใบใหญ่ของเซี่ยงเถียน แล้วอุ้มจิ่งโจวขึ้นรถตามไป
สวี่ชิงอวี้มองผ่านกระจกหลัง เห็นเซี่ยงอิ๋นปั่นจักรยานไล่ตามมาอยู่ข้างหลัง สีหน้าดูอึดอัดใจอยู่ไม่น้อย
“แบบนี้ฉันเกรงใจจัง พ่อแม่ของลูกต้องปั่นจักรยานมาเอง”
“จะเป็นไรไป เขาปั่นจักรยานทุกวันอยู่แล้ว” หยางหวยฮวายิ้มอย่างไม่ใส่ใจ พลางโยกอีอีที่หลับอยู่เบา ๆ
รถจี๊ปจอดหน้าบ้าน จิ่งอวี่ชวนก็อุ้มเซี่ยงเถียนที่ถูกห่อเป็นดักแด้ตัวใหญ่อีกครั้ง พาเข้าไปในบ้าน
เขาตรงเข้าไปในห้อง แล้ววางเธอลงบนเตียง
เซี่ยงเถียนรีบเปิดผ้าห่มออกทันที “ร้อนจะตายอยู่แล้ว”
“อย่าเพิ่งเปิด ฉันขอปิดประตูก่อน”
เซี่ยงเถียนพอจะนึกภาพชีวิตช่วงอยู่ไฟต่อจากนี้ออกแล้ว…
หยางหวยฮวาอุ้มอีอีตามเข้ามาติด ๆ “ไม่เป็นไร ในห้องไม่มีลม”
เซี่ยงเถียนถอนหายใจโล่งอก ต้องเป็นแม่แท้ ๆ นี่แหละ!
“วางอีอีไว้ตรงนี้สิ พ่อของลูกทำเปลเล็กให้” สวี่ชิงอวี้เดินเข้ามาในห้องด้วย พลางชี้ไปยังเปลไม้ที่วางอยู่ปลายเตียง
เซี่ยงเถียนเพิ่งสังเกตเห็นว่าเปลสูงเท่าเตียงใหญ่ รอบ ๆ กั้นด้วยไม้แท่งกลมเล็ก ๆ ที่ขัดจนเรียบเนียน สีไม้ธรรมชาติทาเคลือบเงาไว้ชั้นหนึ่ง