“ป้าหาน”
ป้าหานหันกลับมา “เถียนเถียน พวกเธอมาทำอะไรกันเหรอ?”
“เอาของกินมาฝากค่ะ” พูดพลางยื่นตะกร้าไม้ไผ่ให้ “ในกล่องข้าวมีโจ๊กข้าวฟ่างกับไข่ดาว พี่จ้าวเพิ่งคลอดพอดี กินสักหน่อยจะได้มีแรง ส่วนซาลาเปานี่เอาไว้ให้พวกป้ากินนะคะ”
ขอบตาป้าหานแดงก่ำ เธอตบหน้าผากตัวเอง เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าลืมเรื่องเตรียมอาหารไปเสียสนิท
“ขอบใจนะ เถียนเถียน” ป้าหานตั้งใจจะปฏิเสธ แต่เธอไม่กล้าปลีกตัวออกไปเลยสักนิด แม้แต่ยืนอยู่หน้าประตูก็ยังกระวนกระวายใจมาก
“กินกันสักหน่อยนะคะ พวกเรากลับก่อนค่ะ”
“ได้จ้ะ” ป้าหานตอบด้วยเสียงเหนื่อยล้า แต่ก็ยังลุกขึ้นไปส่งพวกเขาถึงหน้าประตู
กลับถึงบ้าน จิ่งจวิ้นกังกับสวี่ชิงอวี้ก็ยังไม่กินอะไร ต่างพากันหยอกอีอีอยู่
สวี่ชิงอวี้ยังนึกถึงเห็ดหูหนูจิ้มเครื่องปรุงอยู่ พอเซี่ยงเถียนผสมเครื่องจิ้มเสร็จ เธอก็รีบเลื่อนไปตรงหน้าจิ่งจวิ้นกังทันที “คุณลองกินสักชิ้นสิ”
จิ่งจวิ้นกังลังเล รู้สึกว่ารอยยิ้มบนหน้าสวี่ชิงอวี้ดูแปลก ๆ
เขาค่อย ๆ จุ่มลงไปนิดเดียว ก็ถูกสวี่ชิงอวี้ยกตะเกียบขึ้นขวางไว้ ก่อนจะจุ่มเห็ดหูหนูลงไปทั้งชิ้น “จิ้มแบบนี้ถึงจะอร่อย”
น้ำมูกน้ำตาไหลพราก...
จิ่งจวิ้นกังเข้าใจความหมายของคำนี้อย่างลึกซึ้ง จมูกที่ตันมาทั้งฤดูหนาวโล่งขึ้น ดวงตาก็แจ่มใส กระทั่งกระหม่อมยังเหมือนเปิดโล่ง!
“...พ่อ ดื่มนมสักอึกสิคะ” เซี่ยงเถียนยื่นนมให้ด้วยรอยยิ้ม นึกไม่ถึงเหมือนกันว่าสวี่ชิงอวี้จะมีมุมแบบนี้ รอยยิ้มเต็มใบหน้า ริ้วรอยที่กาลเวลาทิ้งไว้คลายลงจนหมด