หานเผิงเฟยถูกหัวหน้าห้องเครื่องเรียกไปหา เขายังงงอยู่เลย “มีอะไรหรือครับ หัวหน้า?”
“เมียแกกำลังจะคลอดแล้ว รีบไปเรียกพ่อกลับบ้านด้วยกันเถอะ ฉันให้หยุดสองวัน”
มือของหานเผิงเฟยยังเปื้อนน้ำมันเครื่อง หัวหน้าห้องเครื่องตบไหล่เขาเบา ๆ พลางหัวเราะ “ทำหน้าเอ๋ออยู่ได้ รีบไปสิ”
“ครับ ๆ!” หานเผิงเฟยสาวเท้าไปพลางหันกลับมาตะโกน “ขอบคุณครับหัวหน้า!”
ตอนหานเผิงเฟยตะโกนเรียกหานข่ายเสวียนออกมา ทั้งคู่ต่างร้อนใจจนแทบจะวิ่งเหยาะ ๆ
จากโรงงานเครื่องจักรเดินกลับบ้านใช้เวลาแค่สิบห้าหรือสิบหกนาที แถมไม่ได้ซื้อจักรยานไว้ ตอนนี้พวกเขาแทบอยากจะติดปีกบินกลับไปให้ถึงบ้านเดี๋ยวนี้
“อาหาน” เซี่ยงเถียนเห็นทั้งสองคนเดินออกมาจากประตูใหญ่ มือที่วางอยู่บนบั้นท้ายชะงัก ก่อนจะรีบยกออก “พวกคุณขี่จักรยานกลับไปเถอะค่ะ”
หานเผิงเฟยโบกมือ “ไม่ต้องครับ ไม่ต้อง ผมวิ่งกลับไปเอง”
“เวลาแบบนี้ยังจะเกรงใจอะไรอีก เอาไปเถอะค่ะ” เซี่ยงเถียนพูดพลางยัดกุญแจจักรยานใส่มือหานเผิงเฟย
หานเผิงเฟยมองแผ่นหลังของเซี่ยงเถียนแล้วรู้สึกแปลก ๆ อยู่บ้าง แต่ความซาบซึ้งใจกับความร้อนใจมีมากกว่า เขาจึงคร่อมจักรยานขึ้นทันที “พ่อ ขึ้นมาเลยครับ”
หานข่ายเสวียนไม่รีรอ รีบนั่งซ้อนท้ายทันที
จักรยานปั่นแซงเซี่ยงเถียนไป ทั้งคู่ยังตะโกนขอบคุณมาด้วย “ขอบคุณนะครับ!”
ในที่สุดเซี่ยงเถียนก็ผ่อนฝีเท้าที่แข็งเกร็งลงได้ เธอรีบนวดก้นอีกครั้ง แล้วเดินกะเผลกกลับบ้าน
ในบ้าน สวี่ชิงอวี้เองก็นั่งไม่ติด เธอห่อตัวอีอีไว้ในผ้าห่มแล้วตามไปบ้านตระกูลหานด้วย