คนเจ้าเล่ห์อย่างจิ่งอวี่ชวนไม่กลัวสักนิด เขาชกสามหมัดก็ล้มสวีเซิ่งจื่อลงไปกองกับพื้น
จากนั้นยังหมุนสายรัดนาฬิกาที่ข้อมือซ้าย ก่อนยิ้มมองอาจารย์ชายที่เพิ่งพูดขึ้นมา «เขาเป็นคนขอให้ผมตีเอง ผมคิดว่าผมก็แค่ช่วยเหลือคนอื่น»
ในสำนักงานมีเพียงเสียงครางของสวีเซิ่งจื่อที่ยังดังขาด ๆ หาย ๆ «ฉัน... ไอ้... แม่...»
ทุกคนแสร้งทำเป็นไม่ได้ยินเสียงของสวีเซิ่งจื่อ
ผ่านไปครู่ใหญ่ เผิงฮ่าวก็หลุดจากอ้อมกอดของคุณย่า พุ่งใส่จิ่งโจวราวกับลูกหมูตัวน้อย «หัวหน้าห้อง พ่อของเธอเก่งมากเลย!»
«หัวหน้าห้องเหรอ?» เซี่ยงเถียนจับประเด็นเก่งจริง ๆ
จิ่งโจวเขินอยู่บ้าง «ต้องขอบคุณลูกอมที่เธอเอามาให้ฉัน»
เซี่ยงเถียนลูบหัวจิ่งโจว แล้วหันกลับไปพูดกับครูเซวีย «ครูเซวีย ช่วงบ่ายขอลาให้จิ่งโจวหน่อยนะคะ»
ครูเซวียพยักหน้าอย่างเหม่อลอย
คุณย่าของเผิงฮ่าวรีบพูดบ้าง «พวกเราก็ขอลาด้วย อีกอย่าง เรื่องที่เด็กสองคนนี้ตีฮ่าวฮ่าวของบ้านฉันยังไม่จบหรอก!» เธอพูดด้วยท่าทีหนักแน่น ก่อนรีบก้าวไปหาเผิงฮ่าว แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเจือความขอบคุณ «หัวหน้าห้องของฮ่าวฮ่าว ขอบใจมากนะ ถ้าไม่ได้เธอช่วยฮ่าวฮ่าวไว้ บ้านเธออยู่ที่ไหนล่ะ? พวกเราจะไปขอบคุณถึงบ้านแน่นอน»
จิ่งโจวโบกมือ «ไม่ต้องหรอกครับ ผมไม่ได้ทำอะไรเลย»
คุณย่าของเผิงฮ่าวยังไม่ทันพูดอะไร เผิงฮ่าวก็คว้ามือจิ่งโจวไว้ «หัวหน้าห้อง ไม่ต้องเกรงใจนะ เดี๋ยวฉันให้พ่อกับแม่เอาของอร่อย ๆ ไปให้ที่บ้านเธอ ช็อกโกแลตที่พ่อเอากลับมาบ้าน ฉันจะให้พ่อเอาไปให้เธอด้วย»