“พี่ชวน งั้นพวกเราไปก่อนนะ”
“ได้ ระวังหน่อย”
หนิวเซิ่งลี่เดินผ่านสวีเซิ่งจื่อไป พลางเลิกคิ้วข้างขวาให้ดูเหมือนตาเขไม่เท่ากัน ก่อนมองอีกฝ่ายด้วยสีหน้าเหยียดหยาม
สวีเซิ่งจื่อไม่กล้าพูดอะไร รีบก้มหน้าลงทันที
เขานึกออกแล้ว ตำรวจคนนี้เขาเคยเจอมาก่อน
ก่อนหน้านี้บ่อนพนันแห่งหนึ่งที่เขาไปเป็นประจำถูกบุกค้น ตำรวจคนนี้ก็อยู่ในนั้นด้วย เขาเห็นกับตาว่าตำรวจคนนั้นกระโดดขึ้นไปใช้มือทั้งสองเกาะกำแพง แล้วถีบเท้าพลิกตัวข้ามกำแพงสูงสองเมตรไปได้
จากนั้นก็กระชากคนที่พยายามหนีอยู่ด้านบนลงมา ล้มกระแทกพื้นอย่างน่าอนาถ
สวีเซิ่งจื่อสะท้านวาบ ด่าเสือสวีอยู่ในใจ สมกับเป็นตัวซวยจริง ๆ นอกจากทำพ่อแม่ตัวเองตายแล้ว ยังพาลมาถึงเขาอีก
มองหนิวเซิ่งลี่เดินจากไปไกลแล้ว เขาก็ถ่มน้ำลายเบา ๆ พลางคิดในใจว่าไอ้หมอนี่มันอะไรกัน
จากนั้นก็หันกลับไปมองสวีหู่ที่ก้มหน้าอยู่ บนกระหม่อมยังมีขวัญผมสองขวัญแน่ะ จิ๊ ๆ เมื่อวานเขาเสียพนัน ต้องเป็นเพราะไอ้เด็กนี่แน่!
เขาถูมือแรง ๆ เมื่อกี้เผลอไปแตะตัวสวีหู่ด้วย ช่างเถอะ วันนี้ไม่ไปเล่นพนันแล้ว ปวดหัว ปวดท้อง กลับบ้านไปนอนดีกว่า
“สวีจ้วงจ้วง ไปกันเถอะ” เขาไม่ได้เรียกสวีหู่ ไม่ได้ทักทายคุณครูเซวียด้วยซ้ำ แล้วก้าวออกไปทันที
คุณย่าของเผิงฮ่าวโอบหลานชายเอาไว้แน่น ก่อนหันไปพูดกับจิ่งโจวอย่างไม่วางใจ “หัวหน้าห้องฮ่าวฮ่าว งั้นเราไปโรงพยาบาลด้วยกันไหม จะได้ดูว่าโดนต่อยจนข้างในบาดเจ็บหรือเปล่า”
จิ่งโจวรีบส่ายหน้า “ไม่เป็นไรจริง ๆ ครับคุณย่า คุณย่าพาเผิงฮ่าวไปตรวจเถอะ”