จิ่งโจวรู้สึกว่าแม่เล่าให้ฟังดูมีอำนาจน่าเชื่อถือเกินไปหน่อย นี่มันตัวร้าย ก. ที่สมองมีปัญหาชัด ๆ ไม่ใช่หรือไง?
จิ่งโจวถามตามตรง “คุณเป็นใคร?”
“ฉันเป็นปู่แกสิ!” อีกฝ่ายชกเข้ามาหมัดหนึ่ง จิ่งโจวหลบได้แล้วสวนกลับทันที
เผิงฮ่าวรีบกอดกล่องข้าวบนโต๊ะไว้แนบอกโดยไม่รู้ตัว พอเห็นทั้งสองคนตะลุมบอนกัน เขาก็กัดฟัน ปิดฝากล่องข้าวแล้วถือมันพุ่งเข้าไปด้วย
สวีจ้วงจ้วงกำลังกลุ้มใจว่าไม่รู้จะเข้าไปร่วมวงยังไงดี พอเห็นเผิงฮ่าวก็รีบขวางไว้ แต่ประเมินน้ำหนักของเผิงฮ่าวต่ำไป สวีจ้วงจ้วงจึงถูกชนกระเด็น
แถมยังชนโต๊ะข้าง ๆ ล้มไปด้วย
เผิงฮ่าวยิ่งฮึกเหิมขึ้น แต่พอถือกล่องข้าวไว้ในมือกลับลังเลอยู่บ้าง ทั้งสองคนกลิ้งไปกลิ้งมา เขาไม่รู้จะเอากล่องฟาดตรงไหนน่ะสิ
เด็กในห้องเรียนอายุเจ็ดแปดขวบ พอเห็นภาพตรงหน้าก็กลัวกัน แต่หัวหน้าห้องของพวกเขากลับทำให้รู้สึกปลอดภัยอย่างบอกไม่ถูก
แม้เด็ก ๆ จะยังไม่รู้ว่าความรู้สึกนั้นเรียกว่าอะไร แต่ทุกคนต่างกำหมัดอยากเข้าไปช่วยจิ่งโจว
เด็กหลายคนรีบเข้าไปจับสวีจ้วงจ้วงที่นอนดิ้นอยู่บนพื้นไว้ ส่วนคนอื่น ๆ ก็ยังพยายามจะเข้าไปช่วยจิ่งโจว
“หย่าผิง เธออยู่ดูห้องไว้ก่อนนะ ฉันไปตามครูมา” สวีหย่าฮุ่ยกำชับแล้วรีบวิ่งออกไปทันที
ตอนครูเซวียมาถึง เธอยังอดตกใจไม่ได้ เด็กผู้ชายที่กำลังร้องโอดโอยอยู่บนพื้นนั่นคือสวีหู่ นักเรียนชั้นประถมสามใช่ไหม?
เธอกลืนน้ำลาย แล้วเรียกความเป็นครูกลับคืนมา เท้าเอวตะโกนเสียงดัง “ทุกคนหยุดเดี๋ยวนี้!”
เด็กทุกคนหันมามอง ปลายนิ้วของครูเซวียสั่นระริก โอ๊ย แม่จ๋า น่ากลัวจัง เธอควรพูดอะไรดี?