อีอีรับของจากมือจิ่งอวี่ชวนมาใส่กระเป๋านักเรียนอย่างจริงจัง “พี่ชายบอกว่า ซอสกินกับข้าวนี่เปิดตอนกินมื้อกลางวันที่โรงอาหารได้ จะได้เริ่มทำความรู้จักเพื่อน ๆ”
จิ่งอวี่ชวนมีเครื่องหมายอัศเจรีย์ขนาดใหญ่ผุดขึ้นเหนือหัว มุมปากกระตุกนิด ๆ ก่อนจะเห็นอีอีหยิบเกาลัดคั่วน้ำตาลหนึ่งถุงใส่กระเป๋านักเรียนตามไปด้วย
จิ่งอวี่ชวนไม่อยากมองต่อแล้ว แต่พอกลับเข้าห้องตัวเองก็เห็นเซี่ยงเถียนกำลังรื้อค้นตู้เสื้อผ้าอยู่
“เร็วขนาดนี้เลยเหรอ?” เซี่ยงเถียนดูประหลาดใจ “ฉันยังเลือกชุดไม่เสร็จเลย”
“ตัวนี้ก็ดีนะ” จิ่งอวี่ชวนชี้ไปยังเสื้อเชิ้ตแขนสั้นสีเหลืองอ่อนตัวหนึ่งอย่างส่ง ๆ
“สีเหลืองจะไม่เป็นลางไม่ดีเหรอ?”
เครื่องหมายอัศเจรีย์เปลี่ยนเป็นเครื่องหมายคำถามตัวโต แต่เขาก็ยังชี้ไปยังชุดกระโปรงสีขาวอย่างให้เกียรติ “งั้นตัวนี้แล้วกัน คุณใส่แล้วสวย”
“ชุดนี้เหรอ...” เซี่ยงเถียนหยิบออกมาทาบกับตัว “จะดูไม่เรียบร้อยเกินไปไหมนะ?”
เรียบร้อยเหรอ?
จิ่งอวี่ชวนเริ่มสับสน พวกเขาแค่ไปส่งอีอีถึงหน้าโรงเรียน จะต้องแต่งตัวเรียบร้อยไปทำไมกัน?
“ไม่คุยกับคุณแล้ว ฉันไปหาอีอีก่อนนะ”
จิ่งอวี่ชวนกุมขมับ เดินไปยืนหน้าตู้เสื้อผ้าเงียบ ๆ ปลายนิ้วไล้ผ่านเสื้อผ้าเหล่านั้น นี่มัน...ตัวไหนก็ดีทั้งนั้นไม่ใช่เหรอ?
ตอนนั้นจิ่งอวี่ชวนไม่เข้าใจ แต่ก็เคารพการตัดสินใจของเธอ
ทว่าเช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อมีเสื้อเชิ้ตยัดใส่มือ จิ่งอวี่ชวนกลับไม่เข้าใจและไม่อยากเคารพแล้ว...
“นี่อะไร?”
“เสื้อเชิ้ตไง”
เขารู้อยู่แล้วว่าเป็นเสื้อเชิ้ต แต่ทำไมในตู้เสื้อผ้าของเขาถึงมีเสื้อดอกไม้สีไล่เฉดน้ำเงินม่วงอยู่ตัวหนึ่งล่ะ?