สวี่ชิงอวี้หยิบขึ้นมาชิ้นหนึ่งเป็นคนแรก «อืม อร่อย ไม่คาวเลย»
จิ่งจวิ้นกังกับจิ่งอวี่ชวนหยิบตามทันที «อร่อย»
สวี่ชิงอวี้เห็นทั้งคู่กินเสร็จแล้วยังจะเช็ดมือเพื่อห่อเกี๊ยวต่อ จึงรีบพูดว่า «ไม่ต้องห่อแล้ว พวกเธอสองคนไปทำอย่างอื่นเถอะ เสี่ยวชวนไปรับอีอี ส่วนคุณลุงจิ่งไปรับเสี่ยวโจว กลับมาแล้วเราก็กินข้าวกันได้เลย»
«ได้»
ทั้งสองคนแยกย้ายกันไปตามจุดหมายของตัวเอง
ตอนนั่งกินข้าว อีอีพูดไม่หยุด ปากเล็ก ๆ ของเธอไม่มีว่างเลยจริง ๆ ต่อให้กินก็ยังปิดปากเธอไม่ได้
«คุณครูเวินของพวกเราสวยมาก แถมยังอ่อนโยนสุด ๆ สวยรองจากแม่แค่นิดเดียวเอง» พูดพลางใช้นิ้วโป้งกับนิ้วชี้ทำท่าบอกระยะที่เล็กจิ๋ว
«เพื่อนร่วมโต๊ะของหนูชื่อ ตงจวิ้นหาว เขาขาวมาก ขาวที่สุดในห้องเลย หนูแบ่งเกาลัดคั่วน้ำตาลให้เขากินด้วย ตอนนี้เขาประกาศในห้องแล้วว่าหนูเป็นเพื่อนสนิทที่สุดของเขา»
«หนูยังได้เพื่อนสนิทอีกคนด้วย เธอนั่งอยู่ฝั่งทางเดินของหนู กิ๊บติดผมของเธอหนูก็มีเหมือนกันนะแม่ กิ๊บอันที่มีหนวด ๆ เหมือนแครอตนั่นไง»
«...»
อีอีปรับตัวเข้ากับโรงเรียนได้ดีมาก ส่วนเซี่ยงเถียนก็เริ่มชีวิตปีสี่อย่างเป็นทางการ
ในช่วงภาคเรียนหลังของปีสี่ อาจารย์ฉินหนิงมาหาเซี่ยงเถียน «ได้ยินว่าเธอคิดจะเรียนต่อปริญญาโทเหรอ»
เซี่ยงเถียนพยักหน้าทันที «ค่ะ คิดไว้อย่างนั้น»
«สนใจสาขาไหนเป็นพิเศษ»
«น่าจะยังเป็นสาขาที่เกี่ยวกับภาษาจีนค่ะ»
ฉินหนิงไม่ได้แปลกใจนัก เธอเพิ่งรู้โดยบังเอิญว่านักศึกษาคนนี้เคยตีพิมพ์บทความหลายชิ้นลงหนังสือพิมพ์ตั้งแต่ก่อนเข้ามหาวิทยาลัย แถมยังมีหนังสือสำหรับเด็กที่ตีพิมพ์แล้วถึงสามเล่ม