“พี่เขย” เซี่ยงฉิงออกจากบ้านมาก็เห็นจิ่งอวี่ชวนทันที เขาโดดเด่นเกินไปจริง ๆ
เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีดำ ขณะที่คนอื่นใส่เสื้อเชิ้ตสีขาว ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมพี่สาวถึงตัดเสื้อสีดำให้พี่เขย แต่ต้องยอมรับว่าเขาดูมีราศีที่ทำให้คนไม่กล้าเข้าใกล้อยู่ไม่น้อย
“อืม กลับบ้านแล้วค่อยคุยกัน”
เซี่ยงเถียนยังคงให้เซี่ยงฉิงปั่นจักรยานพาเธอไป ใครใช้ให้ทุกครั้งที่เซี่ยงฉิงเห็นจักรยานของเธอ ดวงตาถึงเป็นประกายวาววับ แถมอากาศก็ร้อนขนาดนี้ เธอเองก็ไม่อยากพาคนซ้อนด้วย
“เสี่ยวโจวล่ะ?” เซี่ยงฉิงเข้าบ้านมาก็พบว่าไม่มีใครอยู่
“ไปตกปลากับคุณปู่เกาที่ลานหลังบ้าน น่าจะยังไม่กลับมา” พอเซี่ยงเถียนพูดถึงเรื่องนี้ก็อดจนใจไม่ได้ ตั้งแต่เข้าเดือนมิถุนายน จิ่งโจวก็หลงรักการตกปลาอีกครั้ง ทุกวันเขาจะออกไปกับคุณปู่เกา
ใบหน้าเล็ก ๆ ขาวผ่องนั่นถูกแดดเผาจนดูกร้านขึ้นหลายส่วน...
เซี่ยงเถียนหยิบครีมกันแดดสำหรับเด็กออกมาจากซูเปอร์มาร์เก็ตมิติ ทั้งยังเปลี่ยนใส่ขวดใหม่เป็นพิเศษ แต่จิ่งโจวใช้แค่ครั้งเดียว หลังจากนั้นก็ไม่เปิดใช้อีกเลย
จิ่งอวี่ชวนไม่เพียงไม่คิดว่ามีอะไรผิดปกติ แต่ยังสนับสนุนเต็มที่ แถมยังหิ้วปลาไปให้พ่อแม่ทั้งสองฝ่ายอยู่บ่อย ๆ เพื่ออวดจิ่งโจว
พูดถึงโจโฉ โจโฉก็มา
“น้า ทำไมถึงมาล่ะ?” จิ่งโจวหิ้วถังใบเล็ก พลางยิ้มจนเห็นฟันขาวยิ่งกว่าเดิม “วันนี้ตกได้ปลาหลีฮื้อหนักสามชั่ง พอดีน้ามาทันเลย”
“น้าขอดูหน่อย” เซี่ยงฉิงชะโงกมองถังใบเล็กของจิ่งโจว “โห ตัวไม่เล็กเลยจริง ๆ”