เซี่ยงเถียนชักมือกลับทันควัน กอดอกหลับตา ทำท่าราวกับกำลังบอกว่า ฉันโกรธแล้ว ง้อยังไงก็ไม่หาย
จิ่งอวี่ชวนหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะฝืนสอดมือใหญ่เข้าไป จับมือเล็กไว้ได้ ทั้งยังสัมผัสถูกความนุ่มนิ่ม จึงได้ใจถูไถต่ออีกนิด
“คุณนี่หน้าด้านจริง ๆ” เซี่ยงเถียนดันจิ่งอวี่ชวนออก
“หน้าด้านสิ ลองจับดู” ศีรษะฟู ๆ ของจิ่งอวี่ชวนมุดเข้ามาแล้ว
ผ้าห่มเพิ่งถูกเปิดออก เสียงร้องเรียกก็ดังมาจากลานบ้าน “ชุ่ยเฟินจะคลอดแล้ว! ใครก็ได้มาช่วยพาไปโรงพยาบาลที!”
เสียงร้องเรียกดังซ้ำแล้วซ้ำเล่า เซี่ยงเถียนสะดุ้งเฮือก ลุกพรวดขึ้นนั่ง “เสียงป้าม่านี่”
จิ่งอวี่ชวนเห็นเซี่ยงเถียนสวมกางเกงขายาวแล้ววิ่งออกไป จึงก้มมองตัวเอง ก่อนทุบเตียงดังปึง กัดฟันสบถออกมา “บ้าเอ๊ย...”
เขายอมรับชะตากรรม ขยี้ผมสองสามที แล้วยืดตัวขึ้นก่อนจะงอลงอีกครั้ง เสียงด้านนอกยิ่งวุ่นวายขึ้น บ้านหลายหลังต่างเปิดไฟแล้ว
จิ่งอวี่ชวนกลัวว่าเซี่ยงเถียนจะไปคนเดียวแล้วเกิดหกล้ม จึงจำใจสวมกางเกงแล้วเปิดประตูห้องตามไป
จิ่งโจวเดินออกจากห้องมาด้วยสีหน้างุนงง แต่ไม่กล้าออกไปที่ลานบ้าน จิ่งอวี่ชวนบอกว่า “อย่าออกมานะ ง่วงก็กลับไปนอนต่อในห้อง”
“ครับ”
จิ่งอวี่ชวนตั้งใจว่าจะช่วยเท่าที่ช่วยได้ แต่ถึงอย่างไรก็เป็นหญิงตั้งครรภ์ เขาไม่กล้าเข้าไปใกล้มากนัก คิดเพียงว่าจะหาเซี่ยงเถียนให้เจอก่อน แล้วค่อยดูว่าจะช่วยอะไรได้บ้าง
แต่พอเดินถึงลานกลาง เขาก็เห็นบานประตูบ้านป้าม่าถูกถอดลงมา กำลังพยายามยกกงชุ่ยเฟินขึ้นไปนอนบนบานประตู