คนที่สนิทกับเขาต่างก็รู้เรื่องนี้ดี ดังนั้นเวลาไปบ้านเขาจึงมักหิ้วเหล้าแปลก ๆ ไปสองขวด ขวดหนึ่งเขาจะเปิดชิมสักหน่อย ส่วนอีกขวดก็เก็บสะสมไว้
“ผู้เฒ่าลู่ สวัสดีปีใหม่ครับ” จิ่งอวี่ชวนยิ้มพลางยื่นเหล้าสองขวดให้ก่อน “ลองดูสิครับว่าเหล้านี่เป็นยังไงบ้าง”
ผู้เฒ่าลู่รับไปด้วยสีหน้าชื่นชอบ “ใช้ได้นี่หว่า ไอ้หนุ่ม ถึงกับหามาได้ด้วย เที่ยงนี้เราสองคนจะได้ดื่มกันสักจอกพอดี”
“คราวหน้าครับ วันนี้ผมพาภรรยามาอวยพรปีใหม่ให้คุณ”
เซี่ยงเถียนก็พยักหน้าทักทายอย่างเหมาะเจาะ “ผู้เฒ่าลู่ สวัสดีปีใหม่ค่ะ”
“ดี ๆ สวัสดีปีใหม่” ผู้เฒ่าลู่เดินนำไปทางโซฟา “มานั่งสิ ฉันได้ยินชื่อเธอจากเสียงตามสายในโรงงานอยู่บ่อย ๆ นี่เก่งไม่แพ้ผู้ชายเลยนะ”
เซี่ยงเถียนรู้สึกเขินอยู่บ้าง เธอแทบจะเรียกได้ว่ายืนอยู่บนบ่าของยักษ์แล้วมองทิวทัศน์ลงมา ทั้งหมดก็แค่ผ่านการหล่อหลอมจากยุคข้อมูลข่าวสารมามากกว่าเท่านั้น “คุณชมเกินไปแล้วค่ะ”
“กินผลไม้สิ” ป้าลู่ยกจานแอปเปิลที่หั่นไว้แล้วเข้ามา สถานการณ์แบบนี้ เจ้าของบ้านตั้งใจอยากให้กินจริง ๆ ไม่อย่างนั้นคงไม่หั่นเตรียมไว้หรอก ปกติผลไม้ทั้งลูกจะวางไว้บนโต๊ะรับแขกให้ดูสวย ๆ ไม่มีใครคิดจะหยิบกินจริงจัง
“ขอบคุณค่ะป้าลู่”
“จะเกรงใจอะไรล่ะ ในที่สุดอวี่ชวนก็ลงหลักปักฐานได้สักที ฉันพลอยเป็นห่วงไปด้วยตั้งนาน” ป้าลู่เองก็รู้จักจิ่งอวี่ชวนเป็นอย่างดี
พวกเขาคุยกันอยู่พักหนึ่ง ป้าลู่ก็เตรียมไปทำอาหารกลางวัน “ฉันไปทำกับข้าวสักสองอย่างนะ เที่ยงนี้กินที่นี่เลย”
“ไม่เป็นไรครับ ไม่เป็นไร” จิ่งอวี่ชวนรีบลุกขึ้น “ป้าลู่ พวกเราต้องไปแล้วครับ”