บุหรี่จงหัวถูกเก็บเข้าที่พร้อมรอยยิ้ม «อย่าเพิ่งกลับสิ กินข้าวกลางวันที่นี่ก่อน เนื้อหมาป่าของฉันยังไม่ได้ทำเลย» ฉางฟาตั้งใจจะรั้งพวกเขาไว้กินข้าวจริง ๆ ต้องรู้ก่อนว่าตอนนี้ไปบ้านใครก็ไม่มีใครคิดจะไปตอนใกล้มื้ออาหารหรอก หากไปกินข้าวก็ต้องเอาเสบียงไปเอง
«ไม่ล่ะ ฉันไม่ต้องเกรงใจนายหรอก ฉันมีธุระจริง ๆ»
«งั้นรอฉันแป๊บหนึ่ง» ฉางฟาไม่รอให้จิ่งอวี่ชวนตอบ ก็เดินเข้าบ้านไปหยิบตาข่ายใส่ของออกมาเอง ข้างในมีหวีกล้วยเต็มเครือ
เซี่ยงเถียนอดชื่นชมไม่ได้ว่า คนมีความสามารถในยุคนี้ได้สัมผัสกับสิ่งต่าง ๆ ในระดับที่คนทั่วไปเข้าถึงไม่ได้จริง ๆ
กล้วยแบบนี้ไม่ต้องพูดถึงตอนนี้เลย ต่อให้เป็นฤดูร้อน คนที่ได้กินก็มีไม่มากนัก
พอทั้งสองคนออกจากบ้าน ฉางฟาก็ยังโบกมือไล่หลัง «เจอกันที่โรงงานเหล็กกล้านะ»
«กลับไปเถอะ พี่ฉาง»
รถปั่นออกมาไกลพอสมควร จิ่งอวี่ชวนถึงถามขึ้น «เป็นอะไรไป เถียนเถียน?»
เซี่ยงเถียนใจหายวูบ เธอไม่ได้เผลอแสดงอะไรออกไปใช่ไหม?
จิ่งอวี่ชวนปั่นไม่เร็ว แถมยังโยกซ้ายทีขวาที คล้ายรถโยกที่เอาไว้กล่อมเด็ก «เธอไม่ชอบหัวหน้าฉางเหรอ?»
«เปล่า»
«งั้นไม่ชอบไปมาหาสู่แล้วก็ให้ของขวัญเหรอ?»
«...ก็ไม่ใช่»
จิ่งอวี่ชวนจับได้ว่าเซี่ยงเถียนชะงักไป เขาพอเดาออกว่าเธอกำลังสับสน จึงอดขำไม่ได้ ในใจคิดว่าเซี่ยงเถียนยังเป็นเด็กคนหนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ อธิบายให้เธอฟังทีละข้อ «เธอคิดว่าพวกเราคุยกันเหมือนไม่ได้พูดอะไร แต่เธอกลับรู้สึกว่าเราพูดอะไรบางอย่างใช่ไหม? แล้วก็ไม่รู้ว่าควรพูดอะไรด้วย?»
เซี่ยงเถียนตกใจจริง ๆ «พี่รู้ได้ยังไง?»