“คุณปู่คุณย่าระหกระเหินอยู่บนเขาสองวันจนหมดแรง ทั้งคู่เลยตัดสินใจถ่วงเวลาให้พวกเขาหนี พ่อเรายังมีพี่ชายอีกคน หนีไปด้วยกัน แต่ตอนนั้นบ้านเมืองวุ่นวายมาก พอพลัดหลงกันก็หาไม่เจออีกเลย
พ่อกับแม่เราคอยช่วยเหลือกันมาตลอดทาง แล้วตัดสินใจเข้าร่วมกองกำลังอย่างเด็ดเดี่ยว เพื่อแก้แค้นให้พ่อแม่ของตัวเอง รวมถึงญาติพี่น้องอีกมากมาย”
เซี่ยงเถียนมองจิ่งอวี่ชวนด้วยดวงตาคลอหยาดน้ำตา “แล้วพี่ชายของพ่อก็ยังหาไม่เจอเลยเหรอ?”
“ไม่มีข่าวคราวเลย” จิ่งอวี่ชวนลูบหลังเซี่ยงเถียน “พ่อกับแม่เราในตอนนั้นทุ่มเทสุดชีวิต ไม่คิดว่าจะรอดมาได้ เอาแต่คิดว่าฆ่าศัตรูได้อีกคนก็กำไรแล้ว พอทุกอย่างสงบลง ทั้งคู่เองก็ไม่คิดว่าจะยังมีชีวิตอยู่ ยิ่งตอนนั้นเราสองคนก็เกิดมาแล้ว พวกเขาเลยยื่นเรื่องขอปลดประจำการ เพื่อไปช่วยพัฒนาหน่วยงานในพื้นที่ที่บอบช้ำจากสงครามอย่างหนักให้ดียิ่งขึ้น”
“แม่เราไม่มีพี่น้องเลยเหรอ?”
“มีพี่สาวหนึ่งคนกับพี่ชายหนึ่งคน... ทั้งคู่ตายพร้อมกับพวกทหารญี่ปุ่นไปแล้ว”
เซี่ยงเถียนกลืนน้ำลาย ไม่รู้จะพูดอะไรต่อ จิ่งอวี่ชวนตบหลังเธอเบา ๆ “นอนเถอะ”
เงียบไปนาน เขาถึงเอ่ยขึ้นว่า “...ราตรีสวัสดิ์”
เช้าวันตรุษจีนวันแรก เซี่ยงเถียนถูกปลุกให้ตื่นด้วยเสียงสับไส้
“อื้อ แม่กำลังสับอะไรอยู่เหรอ?” เซี่ยงเถียนถามอย่างงุนงง
จิ่งอวี่ชวนลุกจากเตียงพลางหัวเราะ “แม่มีกฎว่า วันแรกของปีใหม่ถ้าไม่ตื่นเช้า ทั้งปีจะขี้เกียจ เมื่อก่อนทุกปีแม่เริ่มสับไส้ตั้งแต่ตีห้า ปีนี้คงเลื่อนไปหกโมงเพราะเธอมานอนที่นี่”