หลัวเผิงยิ่งพูดก็ยิ่งน้อยใจ เขาชี้นิ้วไปทางผู้อำนวยการฟ่านทันที “เธอเป็นคนออกหนังสือแนะนำให้ผมเอง เธอนั่นแหละ เจ้าหน้าที่ตำรวจ คุณต้องให้ความเป็นธรรมกับผมนะครับ”
ผู้อำนวยการฟ่านยกมุมปากพลางหัวเราะเยาะ “ฉันออกให้เอง แล้วจะทำไม?”
“ผมจะโทรไปสอบถามรายละเอียดที่หมู่บ้านนั้นก่อน ลุกขึ้นแล้วไปกับผมสักเที่ยวเถอะ” ตู้เสี่ยวเทียนข่มมุมปากที่แทบจะยกขึ้นเต็มที สีหน้าจึงดูเคร่งขรึมยิ่งกว่าเดิม
หนิวเซิ่งลี่ทำได้แสบกว่านั้นเสียอีก ทันทีที่ตู้เสี่ยวเทียนพูดจบ เขาก็ก้าวพรวดเข้าไปคว้ามือที่หลัวเผิงกุมไว้ตรงอก แล้วออกแรงกระชากอีกฝ่ายให้ลุกขึ้นจากพื้น
มืออีกข้างยังกำผ้าปูที่นอนไว้แน่น ผ้าส่วนหนึ่งจึงถูกดึงตึง ส่วนอีกครึ่งห้อยลากลงไปกองกับพื้นจากด้านหลัง
หลัวเผิงพยายามหนีบขาตัวเองเพื่อขบผ้าปูที่นอนไว้ แต่กลับรู้สึกว่าแก้มก้นเย็นวาบ
“พรืด… ก้นเขามีตุ่มใหญ่ด้วย”
“เธอมองละเอียดขนาดนั้นเลยเหรอ?”
“ดำปี๋เลย ฉันยังไม่กล้ามองด้วยซ้ำ”
“โธ่เอ๊ย เหยาเหยา ยัยเด็กบ้า มานี่เลยนะ”
“……”
เสียงโกลาหลดังไปทั่วฝูงชน หนิวเซิ่งลี่คล้ายจะรู้ตัวว่าทำผิด จึงค่อย ๆ คลายมือที่จับมือหลัวเผิงไว้ หลัวเผิงไร้ที่พยุง เข่าจึงอ่อนยวบลงไปคุกเข่ากับพื้น ก้มหน้าซุกอยู่ในผ้าปูที่นอนไม่ยอมเงย
“ทำอะไรน่ะ หลัวเผิง ลามกหรือไง!” ป้าจ้าวไม่ใช่คนที่จะยอมให้ใครมารังแก หลัวเผิงจะหันก้นไปทางไหนก็ได้ แต่ดันหันมาทางบ้านเธอ ลูกสาวทั้งสี่คนของเธอยังไม่ได้แต่งงานกันสักคน
หลัวเผิงทั้งอับอายทั้งโกรธ รีบกอดผ้าปูที่นอนวิ่งเข้าบ้านโดยไม่สนว่าจะปิดหัวหรือปิดก้น