เสียงประกาศดังขึ้นตรงเวลาตอน 11 โมงครึ่ง
“สหายผู้เข้าสอบทุกท่าน การสอบครั้งนี้เสร็จสิ้นลงด้วยดี รายชื่อผู้ผ่านการคัดเลือกจะติดประกาศไว้ที่บอร์ดหน้าประตูโรงงานเหล็กกล้าในเวลา 14.00 น.” หลินอวี้หลิงเปิดรายการด้วยน้ำเสียงใสกังวาน
“ตอนนี้ขอให้ทุกท่านทยอยออกจากสถานที่สอบอย่างเป็นระเบียบ ว่าที่เพื่อนร่วมงานทุกคน หวังว่าจะได้พบกันอีกครั้ง” เสียงทุ้มไพเราะของซุนเว่ยเซียงทำให้ผู้คนตื่นเต้นกันไม่น้อย
กรรมการคุมสอบของแต่ละห้องต่างบอกเส้นทางออกให้ผู้เข้าสอบในห้องของตน ผู้คนกว่าหนึ่งพันเจ็ดร้อยคนทยอยกันออกจากโรงงานเหล็กกล้า ทว่าภายในโรงงานก็ยังคงคึกคักไม่เสื่อมคลาย
โดยเฉพาะในโรงอาหาร ผู้คนจับกลุ่มคุยกันเป็นหย่อม ๆ ล้วนพูดถึงเรื่องสอบเมื่อช่วงเช้า
“น้องเมียของนายมาสอบด้วยเหรอ?”
“ใช่ ได้ยินว่าลุงใหญ่ของนายอายุห้าสิบแล้วยังมาสอบด้วยนี่?”
“แค่ก... สี่สิบเก้า สี่สิบเก้าปีต่างหาก อยู่บ้านว่าง ๆ ก็เลยมาลองดูน่ะ”
“...”
ทุกโต๊ะคุยกันอย่างออกรส
“แผนกตีเหล็กนั่นไม่ใช่ที่ที่คนจะอยู่ได้เลยนะ ได้ยินว่าตอนสอบช่วงเช้ามีคนเป็นลมเพราะร้อนตั้งหลายคน”
“เตาหลอมใหญ่ติดไฟตลอด จะไม่ร้อนได้ยังไงล่ะ แต่อย่าให้คนแผนกตีเหล็กได้ยินเข้าล่ะ พวกเขาอยู่กันได้สบายดี”
“ฉันก็แค่เล่าให้นายฟังเท่านั้นเอง”
“...”
เซี่ยงเถียนกับคนอื่น ๆ เพิ่งมาถึงโรงอาหารเพื่อซื้อข้าวพอดี
หม่าจวินเห็นพวกเธอก็โบกมือเรียก “รีบมาสิ ฉันเก็บลูกชิ้นไว้ให้พวกเธอแล้ว”
“พึ่งพาได้จริง ๆ” หลิวถิงถิงยื่นปิ่นโตไปให้แล้ว