จิ่งอวี่ชวนจับผิดขึ้นมาได้ «ไม่ชอบพูด? เธอไม่ได้พูดไม่ได้หรอกเหรอ?»
«พูดได้สิ ยังเรียกฉันว่าพี่จิ่งโจวด้วย» จิ่งโจวพูดอย่างภาคภูมิใจ «วันนี้อันอันเรียกฉันตั้งสองครั้ง แต่เรียกพี่กั๋วต้งแค่ครั้งเดียวเอง»
จิ่งอวี่ชวนกับเซี่ยงเถียนสบตากัน ต่างก็โล่งใจแทนเด็กน่าสงสารคนนั้น ฟังดูแล้วอาการก็ดีขึ้นบ้างแล้ว
«ได้ งั้นก็เล่นกับเธอดี ๆ ล่ะ» จิ่งอวี่ชวนกำชับ
«อื้ม»
ก๊อก ๆ ๆ~
ทั้งสามเพิ่งกินข้าวเสร็จและนั่งอยู่บนโซฟา เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น
«ใครครับ?» จิ่งอวี่ชวนถามพลางเปิดประตู
«เสี่ยวจิ่ง ฉันเอง ป้าจ้าว»
จิ่งอวี่ชวนเปิดประตู «ป้าจ้าว»
«อ้าว มา ๆ กินลูกอม» ป้าจ้าวยิ้มจนเห็นฟันเต็มปาก ยื่นลูกอมกำใหญ่ให้จิ่งอวี่ชวนอย่างใจกว้าง แล้วยังหยิบให้จิ่งโจวอีกกำเล็ก «เหมี่ยวเหมี่ยวบ้านฉันสอบเข้าโรงอาหารโรงงานเหล็กกล้าได้แล้ว เลยเอามาให้พวกเธอกินฉลองกันหน่อย»
ป้าจ้าวดีใจจากใจจริง ไม่ใช่เพราะโจวเหมี่ยวเหมี่ยวหาเงินได้แล้ว แต่เพราะลูกสาวมีสิทธิ์เลือกเรื่องคู่ครองได้ด้วยตัวเองมากขึ้น