“ลองไปลองมาแบบนี้ แล้วคนอื่นจะซื้อยังไงล่ะ” พนักงานขายพูดเสียงไม่ดังนัก แต่เซี่ยงเถียนได้ยิน เธอวางมือทั้งสองข้างลงบนเคาน์เตอร์ ยิ้มยิงฟัน “หยิบเบอร์ 42 มาอีกคู่ค่ะ ขอบคุณนะคะ!”
คำว่า ‘ขอบคุณ’ เธอเน้นเสียงหนักขึ้นเล็กน้อย แต่ยังยิ้มไม่หุบ พนักงานขายอ้าปากจะพูด ท้ายที่สุดก็หยิบกล่องรองเท้าออกมาให้อีกสองกล่อง
เซี่ยงเถียนส่งคู่เบอร์ 42 ให้เซี่ยงหนาน “พี่จำได้ว่าเธอใส่เบอร์ 42 ลองดูสิ”
“ผมเหรอครับ?” เซี่ยงหนานหันไปมองหยางหวยฮวาโดยไม่รู้ตัว
“รับไปสิ พี่สาวซื้อรองเท้าให้เธอสักคู่ก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอ” เซี่ยงเถียนยัดกล่องรองเท้าใส่อ้อมแขนเซี่ยงหนานทันที
หยางหวยฮวารู้ว่าเซี่ยงเถียนไปไปรษณีย์เพื่อรับเงิน 4,000 หยวนทุกเดือน จึงไม่ได้ห้าม “ลองดูสิ”
เซี่ยงหนานดีใจจนไม่ได้นั่งบนม้านั่ง ยืนถอดรองเท้าทั้งสองข้างออกทันที
ทำเอาจิ่งอวี่ชวนต้องรีบคว้าตัวเขาไว้
แม้เซี่ยงหนานจะถอดรองเท้าออกหมดแล้ว แต่ก็ยังค่อย ๆ เปลี่ยนรองเท้าคู่ใหม่ โดยวางเท้าลงบนกล่องรองเท้าอย่างระมัดระวัง จากนั้นก็เงยหน้าขึ้น กะพริบตาที่เป็นประกายมองจิ่งอวี่ชวน “พี่เขยครับ”
สายตาออดอ้อนนั่นแทบจะตะโกนคำว่า ‘ชมผมหน่อย’ ออกมาอยู่แล้ว
“ดูดีนะ ลองอีกข้างด้วย ถ้าใส่พอดีก็ใส่กลับไปเลย”
จิ่งโจวก็ลองรองเท้าเบอร์ 38 คู่นี้แล้วเช่นกัน “พอดีเลย”
“ใส่กลับไปเลยนะ” สวี่ชิงอวี้บอกจิ่งโจว
“ได้ครับ” จิ่งโจวเก็บรองเท้าคู่เก่าลงกล่อง แล้วดีใจจนรีบเอาเท้าไปวางข้าง ๆ เซี่ยงหนาน “น้าชาย เราใส่เบอร์เดียวกันเลย”