เปิดห่อผ้าที่เธอเอามา ข้างในมีเสื้อผ้าตัวเล็กสามชุด และเสื้อผ้าของจิ่งโจวอีกหนึ่งชุด
“ยังมีของผมด้วยเหรอครับ?” จิ่งโจวเขินนิด ๆ “ขอบคุณครับคุณยาย”
หยางหวยฮวายิ้ม “ลองเปลี่ยนใส่ดูสิว่าพอดีไหม”
“ครับ”
จิ่งโจวอุ้มเสื้อผ้าวิ่งกลับเข้าไปในห้องแล้ว
สวี่ชิงอวี้หยิบชุดหนึ่งขึ้นมา เป็นเสื้อผ้าผ้าไนลอนสีม่วง กางเกงขาสั้นมีดอกไม้สีเหลืองอ่อนเย็บเรียงเป็นวงตรงปลายขา ส่วนเสื้อด้านในเป็นผ้าฝ้ายสีขาว ด้านนอกสวมกระโปรงเอี๊ยมสายเดี่ยวผ้าสีม่วงแบบเดียวกัน ตรงคอเสื้อก็เย็บดอกไม้สีเหลืองอ่อนเรียงเป็นวงเช่นกัน ความยาวพอดีคลุมก้น
“ทำได้ประณีตมากเลยค่ะ” สวี่ชิงอวี้ลูบชุดนั้นซ้ำไปซ้ำมาอย่างหลงใหล
“ยังมีชุดนี้อีก ชุดนี้ฉันชอบที่สุด” หยางหวยฮวาคลี่ชุดหมีออกมา เป็นผ้าฝ้ายผสมลินิน พอสะบัดดูก็รู้สึกได้ว่าผ้ายืดหยุ่นอยู่บ้าง
เนื้อผ้าสีขาวมีสีฟ้าอมชมพูระบายอยู่เล็กน้อย ดูท่าจะถูกย้อมสีปนกันจนกลายเป็นผ้ามีตำหนิ
แต่หยางหวยฮวากลับจัดวางส่วนที่สีปนกันไว้อย่างชาญฉลาดตรงปลายขากางเกง ไล่สีขึ้นไปด้านบนจนจางลง ดูคล้ายการย้อมผ้ามัดย้อม
“ทำไมถึงมือประณีตขนาดนี้คะ” สวี่ชิงอวี้รีบรับมาดู “สวยจริง ๆ ค่ะ”
จิ่งโจวเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้วเดินออกมา เขาสวมกางเกงวอร์มสีเทาเนื้อหนารัดปลายขา ด้านในเป็นเสื้อไหมพรมคอกลมสีขาว ส่วนด้านนอกสวมเสื้อกั๊กมีฮู้ดสีเทา
จิ่งโจวรูดซิปขึ้นไปถึงคอ แล้วใช้นิ้วเกาแถวชายเสื้ออย่างประหม่าเล็กน้อย
ดวงตาเซี่ยงเถียนเป็นประกาย ลุกขึ้นทันที “รูดซิปลงมาหน่อยสิ” พูดพลางช่วยรูดลงมาถึงอก แล้วยกไหล่เสื้อกั๊กให้เข้าที่ ไม่รัดแน่นเกินไป “ขาดรองเท้าผ้าใบสีขาวสักคู่”