เซี่ยงเถียนล้วงลูกอมผลไม้ห่อหนึ่งออกมาจากกระเป๋าทันที สีสันสดใสกว่าลูกอมผลไม้ที่สหกรณ์ขายเสียอีก «นี่เป็นลูกอมผลไม้จากต่างถิ่น พวกเธอลองชิมดูสิ»
หลายคนยังเกรงใจอยู่ เซี่ยงเถียนจึงหยิบลูกอมกำใหญ่ใส่ลงบนโต๊ะให้แต่ละคน ก่อนจะยิ้มแล้วพูดว่า «ปกติพวกเธอช่วยดูแลฉิงฉิงตั้งเยอะ ไม่ต้องเกรงใจหรอก»
«ขอบคุณค่ะพี่สาว ฉันชื่อหลินจิงจิง สนิทกับเซี่ยงฉิงมากเลยค่ะ» หลินจิงจิงเป็นคนแรกที่หยิบลูกอมขึ้นมา
เซี่ยงเถียนมองหลินจิงจิงสำรวจอยู่ครู่หนึ่ง ใบหน้าเล็ก ๆ ดูผอมบาง ราวกับลมพัดมาก็คงปลิวไปได้ มองอย่างไรก็ดูไม่ออกว่ามีเจตนาอะไร มิน่าเซี่ยงฉิงถึงไม่ระแวดระวังเธอ
สีหน้าของเซี่ยงเถียนอ่อนโยนลง «เธอคือจิงจิงสินะ ฉันได้ยินฉิงฉิงพูดถึงเธออยู่บ่อย ๆ»
มือของหลินจิงจิงชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะก้มหน้ายิ้มอย่างเก็บอาการ
เซี่ยงเถียนไม่ได้อยู่ต่อ เพราะพวกเธอต้องเข้าเรียนตอนแปดโมง «ฉันไปก่อนนะ พี่เขยของเธอยังรอฉันอยู่ข้างล่าง เราสองคนต้องไปทำงานแล้ว มีอะไรก็มาหาฉันได้»
คำพูดประโยคนี้ทำให้หลินจิงจิงชะงักลมหายใจ เซี่ยงฉิงมีพี่สาวกับพี่เขยที่ทำงานอยู่ในเมืองตั้งแต่เมื่อไรกัน?
เซี่ยงฉิงวางของที่หอบมาด้วยไว้บนเตียงของตัวเอง แล้วหยิบหนังสือขึ้นมา «ฉันก็จะไปเรียนเหมือนกัน ไปด้วยกันพอดีเลย»
«พวกเราไปด้วยกันสิ» หลินจิงจิงลุกขึ้นพูด
จิ่งอวี่ชวนยืนอยู่ชั้นล่าง ข้างกายมีจักรยานอีกสองคัน ยิ่งเป็นบริเวณหน้าหอพักหญิง แม่บ้านหอก็ถึงกับยกเก้าอี้มานั่งเฝ้าเขาตรงประตู ทำเอาจิ่งอวี่ชวนทั้งขำทั้งจนใจ
โชคดีที่เซี่ยงเถียนกับพวกเธอลงมาถึงแล้ว