เก๋อเสี่ยวลี่ประทับใจครอบครัวเซี่ยงมากขึ้นกว่าเดิม มีพ่อแม่สามีที่ใจกว้างขนาดนี้ แถมยังมีสามีคอยทะนุถนอม ชีวิตของเธอคงไม่ลำบากแน่
ทั้งคู่คุยกันอย่างถูกคอ จนเธออยากรู้เรื่องสมัยเด็กของสามีตัวเองให้มากกว่านี้
จนกระทั่งบ่ายสามโมง เซี่ยงจินสร่างเมาแล้ว พวกเขาก็ได้เวลาเดินทางกลับ
เซี่ยงอ้ายตั่งกับเก๋อเสี่ยวลี่ขี่จักรยานของเก๋อเสี่ยวลี่มา เซี่ยงอ้ายตั่งก็โอนหน่วยขนส่งในเมืองให้คนอื่นอย่างเป็นทางการแล้ว พรุ่งนี้เขาจะเริ่มงานได้เลย
คนที่ช่วยหางานให้คืออาจารย์ของเขา เขาได้เข้าหน่วยสอง เงินเดือนยังคงเป็น 37.8 หยวน แต่เงินเบี้ยเลี้ยงสูงขึ้น เพราะต้องวิ่งทางไกล แถมยังหารายได้พิเศษได้อีก
เซี่ยงฉิงเองก็ต้องกลับไปด้วย ตามเหตุผลแล้ว เธอควรกลับตั้งแต่เช้าวันนี้ เพราะพรุ่งนี้เปิดเรียน แต่วันนี้เธอรอเซี่ยงเถียนจึงยังไม่ได้กลับ
พอดีเซี่ยงเถียนพาเซี่ยงฉิงไปด้วย จิ่งอวี่ชวนพาจิ่งโจว โดยผูกสัมภาระของเซี่ยงฉิงไว้ที่เบาะหลัง ส่วนเซี่ยงอ้ายตั่งพาเก๋อเสี่ยวลี่ไป
แฮนด์จักรยานของทุกคนยังแขวนของฝากจากบ้านที่เซี่ยงจินกับนิวหงเตรียมไว้ให้ ทั้งลูกแพร์แช่แข็งกับเห็ดแห้ง
ระหว่างทาง เซี่ยงเถียนถามเซี่ยงอ้ายตั่งว่า “พี่อ้ายตั่ง จัดการเรื่องหอพักเรียบร้อยหรือยังคะ?”
“ได้ห้องพักมาแล้ว ห้องละแปดคน พี่พักไปก่อน รอพี่กับเสี่ยวลี่จดทะเบียนกันแล้ว ค่อยดูว่าจะเช่าบ้านอยู่ได้ไหม”
ถ้ารอให้หน่วยงานจัดสรรบ้านให้ก็ไม่รู้ต้องรอถึงเมื่อไร ถึงแผนกดูแลบ้านจะมีบ้านว่าง ก็ไม่มีทางจัดให้พนักงานใหม่อย่างเขาหรอก ยังต้องรออีกนาน