เช้าวันตรุษจีนวันที่สอง เซี่ยงเถียนเริ่มเก็บข้าวของแต่เช้า นอกจากของที่สวี่ชิงอวี้เตรียมไว้ เธอยังหยิบเหล้าเฟิ่งจิ่วไปอีกสองขวด และแบ่งกล้วยไปครึ่งหวีด้วย
กล้วยหวีนั้นมี 14 ลูก สวี่ชิงอวี้เก็บไว้ 4 ลูก ส่วนอีก 10 ลูก เธอหยิบไป 5 ลูก
“ไปกันเถอะ”
ทั้งสองขี่จักรยานคนละคัน จิ่งโจวนั่งซ้อนท้ายจักรยานของจิ่งอวี่ชวน
วันนี้บริเวณบ้านพักครอบครัวครึกครื้นเป็นพิเศษ ไม่ว่าจะเป็นคนที่รอลูกสาวกับลูกเขยกลับมาเยี่ยมบ้าน หรือคนที่มาดูความคึกคัก ต่างก็จับกลุ่มคุยหัวเราะกันอยู่ในลาน พอเห็นคู่ที่กลับมาเยี่ยมบ้านก็พากันหยอกล้อ
เซี่ยงเถียนเพิ่งเข้ามาในลานก็เห็นแม่กำลังคุยกับคนสี่ห้าคนอยู่ใต้ตึก พอเห็นพวกเธอมา แม่ก็รีบลุกพรวดจากเก้าอี้เตี้ย “เถียนเถียน!”
เสียงนั้นลากยาวเป็นทำนอง แถมยังอ้อมไปอ้อมมา ไม่ได้ยินมานานจริง ๆ
เซี่ยงเถียนอดขำไม่ได้ คุณนายหยางหวยฮวาตื่นเต้นอะไรขนาดนั้นนะ?
“แม่ พวกเรากลับมาแล้วค่ะ”
“คุณยาย สวัสดีปีใหม่นะครับ” จิ่งโจวพูดจาหวานเจี๊ยบ
“จ้ะ ๆ เสี่ยวโจว สวัสดีปีใหม่นะ กลับมาทั้งทีเอาของมาทำไมกัน” พูดแล้วก็ส่งเสียงดังขึ้นอีก “โอ๊ย ยังเอามอลต์สกัดมาด้วย นี่อะไรน่ะ? กล้วยหรือ? หายากจริง ๆ!”
พร้อมกับเสียงของเธอ กล้วยครึ่งหวีก็ปรากฏให้เห็น แม้จะมีแค่ครึ่งหวี แต่คนรอบข้าง โดยเฉพาะคนที่เมื่อครู่คุยกับหยางหวยฮวาอยู่ กลับค่อย ๆ ยกเก้าอี้เตี้ยแล้วหันหลังเดินหนีไป
หยางหวยฮวาแค่นเสียงฮึ ก่อนเปลี่ยนสีหน้าทันที “เสี่ยวชวน ไป กลับบ้านกัน แม่ฆ่าไก่ไว้แล้ว กลางวันจะตุ๋นไก่ในหม้อเหล็ก”