พอมาถึงหน้าบ้าน เขาจอดรถแล้วเอื้อมมือไปหาเธอหมายจะจูงมือ แต่เจียงหนิงสะบัดมือหนี เดินตรงเข้าไปในลานบ้าน
เคอเหยี่ยนตามหลังเธอมาอย่างรีบร้อน จนเกือบสะดุดธรณีประตู
เจียงหนิงเข้าบ้านไป ก้มลงลากกล่องยาใต้เตียงออกมา สูดจมูกฟืดหนึ่งแล้วเอ่ยว่า
“คุณไปอาบน้ำก่อน”
“หนิงหนิง...”
“อาบให้สะอาดแล้วค่อยออกมา ไม่ต้องใส่เสื้อผ้า ฉันจะทายาให้”
เคอเหยี่ยนมองแผ่นหลังของเธอที่กำลังนั่งยอง ๆ คุ้ยกล่องยา คอเสื้อด้านหลังของเสื้อยืดย้วยลง เผยให้เห็นต้นคอเรียวผอมจนมองเห็นกระดูก
ลำคอของเขาตีบตันอย่างหนัก “ได้”
ประตูห้องน้ำปิดลง เสียงน้ำดังขึ้น
เจียงหนิงคุกเข่านั่งอยู่บนพื้น มือกำผ้าพันแผลม้วนหนึ่งไว้ น้ำตาไหลลงมาอีกครั้ง
เธอกัดริมฝีปาก ไม่ยอมให้ตัวเองร้องไห้ออกมา แต่ยิ่งกลั้นก็ยิ่งทนไม่ไหว สุดท้ายจึงซุกหน้าลงกับหัวเข่าแล้วปล่อยโฮออกมา
เสียงน้ำยังกลบเสียงร้องไห้ของเธอไม่มิด เคอเหยี่ยนที่อยู่ในห้องน้ำก็ได้ยินเช่นกัน
เขารีบล้างตัวลวก ๆ สองสามที แชมพูยังล้างออกไม่ทั่วก็รีบชะออกเสียแล้ว จากนั้นใช้ผ้าขนหนูเช็ดตัวอย่างลวก ๆ ก่อนเปิดประตูออกมาทั้งร่างเปลือยเปล่า
ดวงตาของเจียงหนิงบวมจนแทบลืมไม่ขึ้น พอได้ยินเสียง เธอก็เงยหน้ามองเขา
ใต้แสงไฟ ร่างกายของชายหนุ่มเต็มไปด้วยรอยช้ำเขียวม่วง ทว่ามีอยู่ส่วนหนึ่งที่ดูไม่สะทกสะท้านต่อบาดแผลบนตัวเขาเลยสักนิด
“มานั่งนี่”
เคอเหยี่ยนเดินไปนั่งตรงขอบเตียงอย่างว่าง่าย
เจียงหนิงบิดเปิดหลอดยา บีบยาออกมาป้ายปลายนิ้ว แล้วเริ่มทาที่มุมปากของเขาก่อน