เคอเหยี่ยนนอนตะแคง มือข้างหนึ่งค้ำศีรษะ ส่วนอีกข้างวางอยู่บนเอวของเจียงหนิง
ฟ้าสว่างแล้ว แสงที่ลอดผ่านช่องว่างระหว่างผ้าม่านตกลงบนไหล่ของเธอ เผยให้เห็นรอยจ้ำสีเข้มจางสลับกันเต็มไปหมด
ตั้งแต่กระดูกไหปลาร้าลงไป รอยเหล่านั้นทอดยาวไปจนถึงบริเวณที่ผ้าห่มคลุมไว้
สายตาของเขาเลื่อนต่ำลงทีละนิด ก่อนหยุดอยู่บนรอยแดงเข้มที่สุดตรงแอ่งไหล่ของเธอ รอยนั้นเกิดจากตอนที่เมื่อคืนเธอร้องไห้หนักที่สุด แล้วเขาก็กัดลงไป
เวลาเธอร้องไห้ไม่เหมือนตอนปกติ ปกติเธอพูดจ้อไม่หยุด แต่พอร้องไห้ เสียงกลับอ่อนหวาน ทั้งออดอ้อนทั้งแหบพร่า เรียกชื่อเขาพร้อมเสียงสะอื้น
เรียกซ้ำแล้วซ้ำเล่า ฟังแล้วหัวใจเขาร้อนวูบ ทั้งรักทั้งสงสารเธอจริง ๆ แต่ก็หยุดตัวเองไม่ได้
ยิ่งคิด ลำคอก็ยิ่งแห้งผาก เคอเหยี่ยนขยับลูกกระเดือก ก่อนยื่นมือไปเลื่อนผ้าห่มลง
กระดูกไหปลาร้าของเธอเผยออกมาเต็มตา ผิวตรงหน้าอกขาวผ่องจนแสบตา รอยจ้ำเหล่านั้นจึงเห็นชัดเป็นพิเศษ
แววตาของเขาหม่นลง ปลายนิ้วลูบไล้ไปบนผิวอุ่น ๆ เหนือหน้าอกของเธออย่างห้ามตัวเองไม่อยู่ นิ้วหัวแม่มือถูเบา ๆ ตรงรอยเหล่านั้น
นุ่มจัง
เห็นเธอยังหลับอยู่ นิ้วของเขาจึงเลื่อนต่ำลงไปอีกนิด ผ้าห่มก็ไหลลงตามไปอีกช่วงหนึ่ง
เจียงหนิงขยับตัว คิ้วขมวดเล็กน้อย เคอเหยี่ยนหยุดมือทันที กลั้นหายใจพลางมองเธอ
เธอพลิกตัว ผ้าห่มร่วงจากไหล่ลงไปจนหมด ร่างทั้งร่างจึงปรากฏต่อหน้าเขาอย่างหมดจด
เคอเหยี่ยนชะงักหายใจ เลือดอุ่น ๆ พลันไหลออกมาจากจมูก