สวี่เชียนฟานได้คำตอบแล้ว จึงประคองเธอเตรียมเดินอ้อมเสิ่นเจวี้ยนไป
น้ำเสียงของเสิ่นเจวี้ยนพลันเย็นลง
“เจียงหนิง พูดใหม่อีกที”
“รู้จักฉันหรือเปล่า”
พอได้ยินน้ำเสียงคุ้นเคยนี้ เจียงหนิงก็สะดุ้งโหยงไปทั้งตัว
ตอนเรียนมัธยม เธอสงสัยว่าเหล้ารสชาติเป็นอย่างไร แต่ก็กลัวพ่อแม่จับได้ จึงฉวยตอนเสิ่นเจวี้ยนไม่อยู่บ้าน แอบย่องไปค้นเบียร์ในตู้เย็นบ้านเขามาดื่ม
มีครั้งหนึ่งเธอดื่มจนมึนงง แม้แต่ตอนที่เขาเข้ามาก็ยังไม่รู้ตัว
เขาเดินเข้ามาดึงกระป๋องในมือเธอไป สีหน้าตอนนั้นเหมือนกับตอนนี้ไม่มีผิด น้ำเสียงก็เหมือนกันทุกประการ
“เจียงหนิง ฉันห้ามเธอไม่ได้แล้วใช่ไหม? อายุแค่นี้ริอ่านดื่มเหล้าแล้วหรือ? จะให้ฉันไปคุยกับคุณน้าเจียงดีไหม?”
ตอนนั้นเธอกลัวจนตัวลีบ เอาแต่กอดแขนเขาเขย่าไปมา เรียกพี่ชายอย่างนั้นอย่างนี้พลางขอโทษ กลัวเหลือเกินว่าเขาจะไปฟ้องแม่
ความทรงจำในอดีตผุดขึ้นมา เจียงหนิงตัวสั่นวูบ ความมึนเมาถูกความตกใจไล่หายไปกว่าครึ่ง
เธอดิ้นหลุดจากอ้อมแขนสวี่เชียนฟาน เซไปสองก้าว ก่อนจะโผเข้าหาเสิ่นเจวี้ยนอย่างทุลักทุเล แล้วซุกหน้าลงในอ้อมอกเขา
สองมือกำสาบเสื้อโค้ตของเขาแน่น เงยหน้ามองด้วยดวงตาฉ่ำน้ำ น้ำเสียงน้อยใจจนแทบทนไม่ไหว
“พี่… อย่าโกรธนะ…”
“หนิงหนิงผิดไปแล้ว…”
เสิ่นเจวี้ยนก้มมองเธอ
หญิงสาวในอ้อมแขนเงยหน้าขึ้น ปลายจมูกแดงระเรื่อ ริมฝีปากเม้มแน่น ท่าทางเหมือนเด็กที่ก่อเรื่องแล้วพร้อมรับโทษ ไม่ต่างจากเด็กหญิงตัวน้อยในความทรงจำที่เคยกอดแขนเขาออดอ้อน