ตอนเที่ยง ทั้งสองแวะไปห้างสรรพสินค้าเพื่อซื้อตู้เย็นสักเครื่องไปไว้ในครัว
เพราะงานของทั้งคู่ทำให้กว่าจะเลิกงานก็ค่ำมาก เจียงหนิงกับเคอเหยี่ยนจึงคิดกันว่าจะซื้อตู้เย็นไว้สักเครื่อง เวลาหยุดพักจะได้ซื้อผักเก็บไว้มากหน่อย กลับจากเลิกงานแล้วจะได้ไม่ต้องแวะซื้อใหม่
แถวนี้มีห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่อยู่แห่งหนึ่ง ทั้งสองจึงเดินไปที่นั่น
เคอเหยี่ยนจับมือเจียงหนิงไว้ตลอดทาง
ฝ่ามือของเขาหยาบกร้านมาก ทั้งขนปูนซีเมนต์และกระเบื้องมาหลายวัน โคนมือกับง่ามนิ้วจึงมีหนังด้านหนา ครูดหลังมือเธอจนรู้สึกสากเล็กน้อย ทว่ามือของเขาแห้งและร้อนผ่าว โอบกุมมือเธอไว้ทั้งข้างอย่างมิดชิด
เจียงหนิงลองดึงมือออก แต่ดึงไม่หลุด จึงปล่อยให้เขาจับตามใจ
ระหว่างทางมีคนขายถังหูลู่ เคอเหยี่ยนเดินตรงไปซื้อมาไม้หนึ่ง แล้วกลับมายัดใส่มือเธอ
“ถังหูลู่สตรอว์เบอร์รี กลับถึงบ้านแล้วต้องกินให้หมดนะ อย่าให้เมล็ดสตรอว์เบอร์รีเห็นเชียว เดี๋ยวตกใจจนไม่ยอมงอก”
เจียงหนิงทั้งขำทั้งจนใจ กัดเข้าไปคำหนึ่ง น้ำตาลเคลือบกรอบแตกดังกร๊อบ รสเปรี้ยวทำเอาเธอหรี่ตา
“เปรี้ยวนิดหน่อย”
มุมปากเคอเหยี่ยนยกขึ้น เขารับถังหูลู่จากมือเธอมากัดไปลูกหนึ่ง
“ผมว่าหวานดี”
ชั้นหนึ่งของห้างเป็นแผนกเครื่องใช้ไฟฟ้า มีสินค้าหลากหลายยี่ห้อตั้งเรียงราย ตู้เย็นมีให้เลือกตั้งแต่แบบประตูเดียวไปจนถึงแบบสองบาน
พนักงานขายเดินเข้ามาต้อนรับอย่างกระตือรือร้น แนะนำรุ่นใหม่ล่าสุด ทั้งระบบทำความเย็นแบบไม่เป็นน้ำแข็ง ระบบปรับความถี่เพื่อประหยัดพลังงาน และระบบควบคุมอุณหภูมิอัจฉริยะ พูดเสียยืดยาว