มื้อเย็นเคอเหยี่ยนเป็นคนทำ ทั้งมะเขือเทศผัดไข่ ผักกาดขาวผัดน้ำส้มสายชู แล้วยังหั่นเนื้อสะโพกไก่พะโล้ใส่จานไว้อีกจาน
เขายกอาหารมาวางข้างเตียง ก่อนนั่งลงบนขอบเตียง แล้วใช้ตะเกียบคีบไข่ชิ้นหนึ่งไปจ่อที่ริมฝีปากเจียงหนิง
ดวงตาของเจียงหนิงยังแดงก่ำ จมูกสูดฟุดฟิดไม่หยุด เธออ้าปากกินไข่เข้าไป เคี้ยวได้สองสามที ก็สะอื้นอีกครั้ง น้ำตาไหลจากหางตาลงบนหมอน
เคอเหยี่ยนหยิบกระดาษทิชชูมาเช็ดให้เธอ ก่อนคีบข้าวอีกคำป้อน
“เคี้ยวช้า ๆ”
เจียงหนิงกลืนลงไป น้ำตาก็เอ่อขึ้นมาอีก
เธอเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม ตอนอยู่ในห้องน้ำถึงได้กลั้นไม่อยู่ พอเขาดุขึ้นมาก็เหมือนเป็นคนละคนกับเวลาปกติ ยิ่งเธอร้องไห้ เขาก็ยิ่งฮึกเหิม
ตอนนี้พอได้พักหายใจ ร่างกายทุกส่วนก็ปวดเมื่อยราวกับถูกถอดประกอบใหม่ เอวก็ไม่ใช่เอวของตัวเอง ขาก็ไม่ใช่ขาของตัวเอง
เคอเหยี่ยนมองสภาพเธอแล้วรู้สึกอึดอัดในอก
“คราวหน้าผมจะเบามือกว่านี้”
เจียงหนิงเบะปาก ส่งเสียงฮึดฮัดปนสะอื้น
“ยังจะมีคราวหน้าอีกเหรอ... ฉันว่าควร... ยับยั้งชั่งใจบ้างนะ”
มือของเคอเหยี่ยนชะงัก ตะเกียบวางลงตรงขอบชาม เขาเม้มปาก ยื่นมือไปเช็ดน้ำตาที่เพิ่งไหลออกมาจากหางตาเธอ
“หนิงหนิงคิดว่าเดือนละครั้งดีไหม? ผมตามใจคุณทุกอย่าง”
“เดือนละครั้งก็พอแล้ว”
เคอเหยี่ยนเงียบไป หลังจากป้อนข้าวหมดชาม เขาก็เก็บชามกับตะเกียบ ยกอาหารที่เหลือเดินไปทางห้องครัว
เจียงหนิงชะงักไป ก่อนจะเข้าใจว่าเขาไม่ยอมตกลง
“หมายความว่ายังไงกัน? ฉันพูดไปแล้ว คุณก็ไม่ยอมอยู่ดี”
เคอเหยี่ยนไม่หยุดเดิน ก้าวออกจากห้องไป
เจียงหนิงทิ้งตัวลงบนเตียงอย่างขุ่นเคือง ดึงผ้าห่มมาคลุมตั้งแต่หัวจรดเท้า