“ฉันมาเดินเล่นน่ะ” เจียงหนิงยืดตัวตรง แม้ขาจะยังอ่อนแรงอยู่บ้าง
ฉินโม่ปล่อยมือที่ประคองเธอไว้ ก่อนจะก้มลงเก็บสายจูงบนพื้น แล้วคล้องเข้ากับปลอกคอของต้าเฮย จากนั้นก็ลูบหัวมันเบา ๆ
“นั่งลง”
ต้าเฮยหย่อนก้นลงนั่งทันที แลบลิ้นยาวเฟื้อย ดวงตาสีฟ้าเป็นประกายจับจ้องเจียงหนิง
เจียงหนิงมองท่าทางซื่อบื้อของต้าเฮยแล้วหลุดยิ้ม “ฉันขอลูบมันได้ไหมคะ?”
“ได้สิครับ”
เจียงหนิงย่อตัวลง ยื่นมือไปลูบหัวต้าเฮย ขนของมันทั้งหนาและนุ่ม หูแหลม ๆ พอถูกลูบก็เอียงมาถูฝ่ามือเธอทันที
ต้าเฮยชอบใจจนดันหัวเข้าหาเธอ เกือบทำเจียงหนิงเสียหลักล้ม
ฉินโม่กระตุกสายจูงเล็กน้อย น้ำเสียงจนใจ “ต้าเฮย นั่งดี ๆ”
ต้าเฮยส่งเสียงหงิง ๆ ก่อนจะกลับไปนั่งเรียบร้อย
เจียงหนิงหัวเราะออกมา ลุกขึ้นปัดขนหมาออกจากมือ
“ปกติคุณพามันมาเดินเล่นเวลานี้เหรอคะ? ฟ้ามืดแล้วนะ”
“ประมาณนี้ครับ กลางวันร้อนเกินไป มันทนไม่ไหว กลางคืนอากาศเย็นกว่าเลยพาออกมาวิ่งเล่น” ฉินโม่ดันแว่นขึ้น “คุณมาเดินเล่นแถวนี้คนเดียวเหรอครับ ดึกขนาดนี้ไม่ค่อยปลอดภัยนะ”
“เดินเล่นแถวนี้นิดหน่อยค่ะ ช่วยย่อยอาหาร”
ฉินโม่พยักหน้า กระตุกสายจูงให้ต้าเฮยหลบไปด้านข้าง แล้วชี้ไปทางอีกฝั่งของสวนสาธารณะ
“พวกเราจะเดินอ้อมไปทางนั้นสักรอบแล้วค่อยกลับ คุณระวังตัวด้วยนะครับ”
“ได้ค่ะ พวกคุณไปเถอะ”
ฉินโม่จูงต้าเฮยเดินไปข้างหน้าสองสามก้าว ต้าเฮยหันกลับมามองเจียงหนิง แล้วสะบัดหางอีกสองที
เจียงหนิงโบกมือให้มัน
ฉินโม่จู่ ๆ ก็หยุดเดินอีกครั้ง หันหน้ามามองเธอ
“จริงสิ เบอร์โทรศัพท์ที่คุณเขียนไว้ในสัญญาเป็นบัญชีวีแชตของคุณหรือเปล่าครับ?”