เจียงหนิงจ้องเพดานอยู่นาน ดวงตาแสบจนแทบทนไม่ไหว สุดท้ายก็ฝืนต่อไม่ไหวอีกต่อไป พอหลับตาลงก็ผล็อยหลับไปทันที
ในความฝันมีหมอกปกคลุมจนมองไม่ชัดว่าที่นี่คือที่ไหน
เด็กตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งวิ่งโซเซมาจากที่ไกล ๆ ผมถักเปียแกละสองข้าง แกว่งไปมาตามจังหวะวิ่ง ฝีเท้ายังไม่มั่นคงนัก เดินโยกเยกคล้ายลูกเป็ด
เจียงหนิงถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว
เด็กน้อยวิ่งมาหยุดตรงหน้า เงยหน้ามองเธอด้วยสีหน้าน้อยอกน้อยใจ
แก้มกลมยุ้ย ดวงตาดำขลับเป็นประกาย ขนตายาวจนเกินจริง
เจียงหนิงยังมองไม่ทันชัด เด็กน้อยก็เบะปากแล้วร้องไห้โฮ เสียงดังลั่นจนน่าตกใจ น้ำตาหยดแหมะ ๆ ไหลลงมา
เจียงหนิงลนลานจะเข้าไปปลอบ เพิ่งยื่นมือออกไป เธอก็ตื่นเสียก่อน
เธอลืมตาพรึ่บ หัวใจยังเต้นตึกตัก แผ่นหลังชื้นเหงื่อบาง ๆ มือวางลงบนท้องน้อยโดยไม่รู้ตัว
【โฮสต์ ไม่เป็นไรใช่ไหม? เมื่อครู่อัตราการเต้นหัวใจพุ่งขึ้นอย่างกะทันหัน】
“ไม่เป็นไร...แค่ฝันน่ะ” เจียงหนิงลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง สูดหายใจลึกสองครั้ง “ฝันเห็นเด็กคนหนึ่ง ถักเปียสองข้าง วิ่งเข้ามาแล้วก็ร้องไห้”
【ฝันเห็นเด็กเป็นเรื่องปกติ คุณเพิ่งรู้ว่าตัวเองตั้งครรภ์ จิตใต้สำนึกกำลังทำความเข้าใจกับเรื่องนี้】
เจียงหนิงก้มมองท้องตัวเอง เงียบไปครู่ใหญ่
“ระบบ ถ้าฉันเก็บเด็กคนนี้ไว้ แต่ไม่คิดพึ่งลูกให้ได้สถานะเหมือนเจ้าของร่างเดิม ก็จะไม่เป็นไรใช่ไหม?”
【แน่นอนว่าไม่เป็นไร เด็กไม่ขัดกับภารกิจ ตราบใดที่คุณไม่ใช้เด็กเป็นเครื่องต่อรองไปข่มขู่พระเอกหรือครอบครัวเคอ พระเอกก็จะไม่เกลียดคุณเพราะเรื่องนี้】