“แล้วคุณว่าฉันควรทำยังไง? ย้ายออกไปแล้วเลิกกับเขาอย่างที่คุณบอกงั้นเหรอ...”
“ฉันทำใจทำแบบนั้นไม่ค่อยได้...”
“ระบบ คุณว่าฉัน...ตกหลุมรักเขาแล้วหรือเปล่า?”
【โฮสต์ ในที่สุดคุณก็ยอมรับแล้ว】
“ฉันแค่ถามให้แน่ใจเอง...”
【ระบบตรวจพบว่าความถี่ของอารมณ์แปรปรวนของคุณสูงเกินความจำเป็นของภารกิจไปมาก เมื่ออยู่กับพระเอก ระดับการหลั่งโดพามีนของคุณสูงกว่าค่าปกติถึงสามเท่า】
“ขอโทษนะ ฉันไม่น่าจะ...”
【คุณไม่จำเป็นต้องขอโทษฉัน พระเอกในแต่ละโลกต่างเป็นตัวละครที่ผู้เขียนทุ่มเทความรักทั้งหมดให้ ทั้งหน้าตาที่งดงามที่สุดและบุคลิกที่ขัดเกลาจนมีเสน่ห์ที่สุด ตอนระบบออกแบบภารกิจ ก็คิดตัวแปรนี้ไว้แล้ว】
“แล้วจะทำยังไงดี? ต่อจากนี้...”
【เริ่มตั้งแต่โลกหน้า เมื่อคุณเข้าสู่โลกใหม่ ระบบจะลบความทรงจำและความรู้สึกทั้งหมดที่คุณมีต่อพระเอกของโลกก่อนโดยอัตโนมัติ เพื่อป้องกันไม่ให้ความรู้สึกเก่ากระทบภารกิจต่อไป】
เจียงหนิงผ่อนลมหายใจยาว ร่างกายที่เกร็งเครียดคลายลงให้เห็นอย่างชัดเจน
“งั้นก็ดีเลย ฉันกลัวว่าจะทำให้ภารกิจเสียเรื่อง”
【เพราะฉะนั้นตอนนี้สิ่งที่คุณต้องจัดการคือเรื่องในโลกนี้ การย้ายออกไปและเลิกกับพระเอกเป็นแผนการที่ระบบคำนวณแล้วว่าปลอดภัยที่สุดในตอนนี้ แน่นอนว่านี่เป็นเพียงคำแนะนำ ส่วนจะทำอย่างไรขึ้นอยู่กับคุณ】
【หัวใจสำคัญของภารกิจมีเพียงข้อเดียว หลังพระเอกฟื้นความทรงจำแล้วไม่แก้แค้นคุณ ก็ถือว่าผ่าน】
“ได้ ฉันรู้แล้วว่าควรทำยังไง”
อาหารเช้าเป็นโจ๊กข้าวฟ่างกับไข่ดาว และน่องไก่พะโล้ที่เคอเหยี่ยนเพิ่งซื้อกลับมาจากร้าน เขาฉีกเนื้อไก่เป็นเส้นแล้วใส่ลงในชามของเจียงหนิง
ส่วนชามของเขาเอง เขากินโจ๊กไปสองคำพร้อมกับผักดอง
“เงินที่ได้จากการชกมวยช่วงสองสามวันนี้ ฉันเก็บไว้ในบัตรของคุณหมดแล้ว เดี๋ยวกินเสร็จเราไปดูร้านค้ากันดีไหม?”