ประตูรถตู้สีดำที่จอดอยู่ริมถนนด้านนอกเปิดผาง เฉินน้อยรีบวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา พอเห็นเคอเหยี่ยนนอนล้มอยู่ตรงปากประตู ใบหน้าเต็มไปด้วยเลือด ก็หน้าซีดเผือดด้วยความตกใจ
“คุณเจียง คุณเคอเขา... เขาเลือดไหลมาตลอดตั้งแต่ออกจากห้องทำงานของนายท่าน ระหว่างทางก็ไม่ยอมแวะโรงพยาบาล ยืนกรานว่าจะมาหาคุณก่อน...”
“พอแล้ว รีบช่วยฉันพยุงเขาเข้าไปก่อน!”
เฉินน้อยประคองแขนข้างหนึ่งของเคอเหยี่ยน ส่วนเจียงหนิงช่วยประคองจากด้านหลัง ทั้งสองช่วยกันพยุงเขาขึ้นจากพื้นแล้วลากขึ้นไปชั้นบน
เคอเหยี่ยนตัวสูงมาก ตอนลากขึ้นบันได เท้าของเขากระแทกขั้นบันไดดังตึง ๆ
พอเข้าห้องนอนชั้นสอง เฉินน้อยก็วางเคอเหยี่ยนลงบนเตียง เจียงหนิงรีบไปบิดผ้าขนหนูเปียกในห้องน้ำ แล้วคุกเข่าข้างเตียงเช็ดเลือดบนใบหน้าให้เขา
แผลตรงขมับยังมีเลือดซึมออกมาไม่หยุด ตอนเธอใช้ผ้าขนหนูกดลงไป มือก็สั่นเทา
“พี่เฉิน ช่วยดูเขาหน่อยนะ ฉันไปเอากล่องยา”
“ได้เลย”
เจียงหนิงค้นกล่องยาเจอในห้องเก็บของชั้นล่าง แล้วรีบวิ่งกลับขึ้นมา คุกเข่าข้างเตียงทำแผลให้เคอเหยี่ยน
ตอนสำลีชุบแอลกอฮอล์แตะแผล เขาครางเบา ๆ ด้วยความเจ็บ คิ้วขมวดเข้าหากัน เจียงหนิงจึงรีบเบามือ
ผู้ช่วยเห็นสีหน้าเคอเหยี่ยนเริ่มมีเลือดฝาดขึ้นเล็กน้อยก็ถอนหายใจโล่งอก ก่อนหยิบโทรศัพท์ออกมาดูเวลา
“คุณเจียง ถ้าอย่างนั้นผมขอกลับบริษัทก่อนนะครับ ถ้าคุณเคอมีอาการอะไร โทรหาผมได้ทุกเมื่อเลย”
“ได้ค่ะ เดินทางดี ๆ นะคะ”