หลบอยู่ในโรงแรมมาสามวันแล้ว นอกจากลงไปเอาอาหารเดลิเวอรีกับทิ้งขยะ เจียงหนิงก็ไม่เคยออกจากห้องเลย
เช้าวันที่สี่ เธอนอนเล่นโทรศัพท์อยู่บนเตียง ค้นหาข่าวเกี่ยวกับเคอกรุ๊ป แล้วผลการค้นหาล่าสุดก็เด้งขึ้นมา เป็นข่าวเมื่อสามวันก่อน ระบุว่าอาการป่วยของคุณปู่เคอดีขึ้นแล้ว และออกจากโรงพยาบาลกลับไปดูแลเคอกรุ๊ปได้แล้ว
เลื่อนลงไปอีก ข่าวประกาศตามหาคนพร้อมเงินรางวัลสิบล้านที่เคยเห็นก่อนหน้านี้ถูกถอนออกไปตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ พอค้นชื่อเคอเหยี่ยนก็เหลือเพียงกระทู้พูดคุยเล็ก ๆ น้อย ๆ พอกดเข้าไปก็ขึ้นว่าไม่พบหน้าเว็บ
เจียงหนิงโยนโทรศัพท์ไว้ข้างหมอน แล้วถอนหายใจยาว
ดูท่าจะไม่มีอะไรแล้ว
เคอเหยี่ยนถูกพากลับไปแล้ว ตระกูลเคอก็ปิดข่าวไว้ ไม่มีใครตามร่องรอยมาถึงเธอได้
เธอกลิ้งไปมาบนเตียงจนผ้าห่มถูกเท้าถีบจนกองเป็นลูก
“ระบบ เธอว่าฉันเริ่มใช้ชีวิตให้มีความสุขได้หรือยัง?”
【ตามทฤษฎีแล้วได้ การตัดสินภารกิจจะเกิดขึ้นหลังพระเอกฟื้นความทรงจำ ตอนนี้พระเอกยังหมดสติอยู่ สถานการณ์ต่อจากนี้ยังไม่แน่ชัด】
“หมดสติ? ไม่ใช่ว่าพาเขากลับไปแล้วเหรอ?”
【เคอจือเหิงให้ยาระงับประสาทเขา ขนาดยาค่อนข้างสูง ตอนนี้ยังนอนหลับอยู่ที่โรงพยาบาล แต่สัญญาณชีพคงที่ คาดว่าน่าจะฟื้นภายในสองวันนี้】
“งั้นก็ดีแล้ว”
เจียงหนิงโยนเรื่องนี้ไปไว้ท้ายใจ ลุกจากเตียงแล้วเปิดคอมพิวเตอร์หาข้อมูลร้านให้เช่า
เธอตั้งใจจะหาที่อยู่ในเขตที่ไกลจากตรอกเก่าแถบตะวันตกของเมืองที่สุด ยิ่งไกลยิ่งดี ไกลจนชาตินี้ไม่มีทางได้เจอคนตระกูลเคออีก
ถ้าเคอจือเหิงขอเงินห้าล้านคืนล่ะ?
หาข้อมูลอยู่สองวัน ในที่สุดก็เจอที่หนึ่งจริง ๆ
อยู่ทางตะวันออกของเมือง ใกล้ริมแม่น้ำ เป็นอาคารแบบลอฟต์ที่ดัดแปลงจากโรงงานเก่า มีสองชั้น พื้นที่รวมประมาณสองร้อยตารางเมตร ชั้นล่างทำร้านอาหาร ชั้นบนพักอาศัย ด้านหน้ายังมีลานที่มองเห็นวิวแม่น้ำได้ด้วย