“จริงด้วย… มาก่อนกำหนดแล้ว”
เสียงหัวเราะแผ่วเบาดังมาจากใต้ผ้าห่ม ลมหายใจร้อนผ่าวพ่นรดข้างเอวของเธอจนจั๊กจี้ เธอจึงหดตัวหนีเล็กน้อย
“งั้นขอดูหน่อย”
มือของเขาลูบไล้จากหัวเข่าขึ้นมา เจียงหนิงเกร็งไปทั้งตัว รีบหนีบขาทั้งสองข้างเข้าหากันแน่น แล้วยื่นมือลงไปกดมือที่กำลังลูบถึงต้นขาด้านในของเขาไว้
“ให้เวลาสามวินาที ถ้ายังไม่ออกมา ฉันจะโกรธแล้วนะ”
เคอเหยี่ยนไม่ขยับ
“หนึ่ง”
เขายังคงนิ่ง
“สอง”
เขายังไม่ขยับ ริมฝีปากแนบอยู่กับหน้าท้องน้อยของเธอ ค่อย ๆ ดูดเบา ๆ
“สาม”
น้ำเสียงของเจียงหนิงเริ่มเจือแววขุ่นเคืองจริงจัง ในที่สุดเคอเหยี่ยนก็คลานออกมาจากใต้ผ้าห่มอย่างเชื่องช้า ใบหน้าแดงระเรื่อเพราะอับร้อน ผมเผ้ายุ่งเหยิง เขาก้มหน้าหมายจะเข้ามาจูบเธอ
“หนิงหนิง อย่าโกรธเลย ให้ฉันง้อหน่อย…”
เจียงหนิงยกมือปิดปากเขา ฝ่ามืออุดคำพูดครึ่งหลังของเขาไว้แน่นสนิท
“ไปซื้อข้าวมา ฉันหิวแล้ว”
หางตาของเคอเหยี่ยนตกลงเล็กน้อย สีหน้าแบบนั้นเหมือนตอนที่เธอจับได้ว่าเขาไปชกมวยไม่มีผิด
หัวใจของเจียงหนิงอ่อนยวบ มือที่กดปากเขาไว้จึงคลายแรงลงเล็กน้อย
เคอเหยี่ยนฉวยจังหวะดึงมือเธอลงมากุมไว้ในฝ่ามือ ก้มลงแตะปลายนิ้วของเธอเบา ๆ
“อยากกินอะไร?”
“อะไรก็ได้ ขออย่ามันมาก”
“ได้”
เขาปล่อยมือเธอ ลุกจากเตียงแล้วหยิบเสื้อเชิ้ตของตัวเองที่พื้นมาสวม ติดกระดุมไปได้ครึ่งหนึ่งก็หันกลับมามองเธอ
เจียงหนิงห่อตัวอยู่ในผ้าห่ม โผล่ออกมาเพียงศีรษะ ดวงตายังแดงก่ำไม่จาง จ้องเขาเขม็ง