เจียงหนิงหลับยาวจนถึงบ่ายสองกว่า พอลืมตาขึ้นมา ภายในห้องก็สลัวมืด
เธอเงี่ยหูฟังอยู่ครู่หนึ่ง ไม่มีเสียงน้ำจากห้องน้ำ ทางโต๊ะกลางก็เงียบสนิท ทั้งห้องเงียบเกินไป
“เคอเหยี่ยน?”
ไม่มีเสียงตอบ
“เคอเหยี่ยน?”
ยังคงไม่มีเสียงตอบ
เจียงหนิงผุดลุกขึ้นนั่ง หัวใจเต้นกระหน่ำเร็วขึ้นสองจังหวะ เธอเปิดผ้าห่ม ควานโทรศัพท์จากโต๊ะข้างเตียงมายัดใส่กระเป๋า แล้วรีบวิ่งไปข้างตู้เสื้อผ้า ลากกระเป๋าเดินทางออกมาจากมุมห้อง
เสื้อผ้ากองเป็นกระจุก เธอไม่มีเวลาสนใจอะไรแล้ว รูดซิป ปิดกระเป๋า ยกขึ้นแล้วเดินตรงไปยังประตู
แต่ทันทีที่เปิดประตู เธอก็แข็งทื่อไปทั้งตัว
เคอเหยี่ยนยืนอยู่ตรงหน้าประตู มือหนึ่งหิ้วถุงพลาสติกสองใบ อีกมือเพิ่งยกขึ้นเตรียมเปิดประตู พอดีกับที่เธอเปิดออกมา
เขาตัวสูงมาก พอยืนขวางประตูก็บังแสงจากทางเดินไปเกือบหมด เขาก้มมองกระเป๋าเดินทางในมือเธอ แล้วมองชุดนอนที่เธอสวมอยู่ คิ้วค่อย ๆ เลิกขึ้น
“จะไปไหน?”
สมองของเจียงหนิงหมุนติ้ว เธอหัวเราะแห้ง ๆ สองที แล้วซ่อนกระเป๋าเดินทางไว้ด้านหลัง
“ไป…ไปเดินเล่น”
เคอเหยี่ยนก้าวเข้ามาทีละก้าว เจียงหนิงจึงจำต้องถอยหลังหนึ่งก้าว
“หนิงหนิงคิดว่าฉันโง่หรือไง?”
เจียงหนิงกลืนน้ำลาย ซ่อนกระเป๋าไว้ด้านหลังให้มิดกว่าเดิม แล้วเถียงข้าง ๆ คู ๆ “เปล่าสักหน่อย คุณฉลาดจะตาย”
“แล้วจะลากกระเป๋าเดินทางไปเดินเล่น?”
สมองเธอหมุนวนอย่างบ้าคลั่ง แต่ก็ยังปากแข็ง “กระเป๋า…สกปรกเกินไป ฉัน…ฉันว่าจะเอาไปสะบัดฝุ่นข้างถังขยะชั้นล่าง!”
“อ้อ งั้นฉันลงไปด้วย เธอสะบัดให้ฉันดูสิ”
เจียงหนิงเม้มปาก ไม่รู้จะพูดอะไร สุดท้ายจึงวางกระเป๋าลงกับพื้น แล้วเงยหน้าจ้องเขาเขม็ง