เจียงหนิงลากกระเป๋าเดินอ้อมไปด้านข้าง ตั้งใจจะเล็ดลอดผ่านแถวบอดี้การ์ดไปยังจุดชมเรื่องสนุกที่เหมาะที่สุด
เพิ่งไปถึงก็เห็นชายร่างสูงคนหนึ่งเดินออกมาจากกลางแถวบอดี้การ์ด ตาของเขาจับจ้องเธอตรง ๆ ผ่านผู้คน
เจียงหนิงยืนนิ่งราวกับรากงอกติดพื้น มือที่จับคันลากกระเป๋าพลันคลายออก กระเป๋าล้มลงกับพื้นดังตุบ
【โฮสต์ ดูเหมือนนกน้อยในกรงทองที่หนีออกมาคนนั้นก็คือคุณนะ o(〃＾▽＾〃)o】
“เห็นแล้ว! ไม่ต้องเตือนหรอก!”
เธอหันหลังคิดจะเดินกลับ แต่บอดี้การ์ดสองคนด้านหลังขยับมาขวางทางหนีของเธออย่างเงียบเชียบแล้ว
เคอเหยี่ยนเดินเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ รอบข้างมีคนยกโทรศัพท์ขึ้นถ่ายวิดีโอเจ็ดแปดคนแล้ว บางคนยังกระซิบกันว่า “ผู้ชายคนนั้นเป็นใครน่ะ” “สูงจัง หล่อมากด้วย” “ดาราหรือเปล่า”
สมองของเจียงหนิงแล่นเร็วจี๋ สิ่งแรกที่คิดคือโชคดีที่ใส่หน้ากากมา
แต่ในวินาทีถัดมา เคอเหยี่ยนที่เดินมาหยุดตรงหน้าเธอก็ถอดหน้ากากออกจากใบหน้าเธอ
เจียงหนิงยังไม่ทันได้ด่าเขา ริมฝีปากของเคอเหยี่ยนก็แนบลงมา จูบเธอท่ามกลางสายตาของทุกคน
เสียงสูดหายใจเฮือกและเสียงชัตเตอร์ดังระงมขึ้นรอบด้าน
เคอเหยี่ยนปล่อยเธอ ก่อนก้มลงคว้าคันลากกระเป๋าที่ล้มอยู่บนพื้นขึ้นมา
“จะไปไหน ทำไมไม่พาฉันไปด้วยล่ะ”
ใบหูของเจียงหนิงร้อนผ่าวจนแทบสุก เธอก้มหน้าไม่มองเขา มือดันอกเขาเต็มแรง ก่อนจะกดเสียงพูดว่า
“คุณบ้าไปแล้วหรือไง คนตั้งเยอะกำลังถ่ายรูปอยู่นะ! คุณเป็นทายาทตระกูลเคอ พรุ่งนี้ขึ้นข่าวจะทำยังไง”