เจียงหนิงรู้สึกสมองอื้อไปชั่วขณะ
ตกลงเหรอ?
เขาบอกว่าตกลงเหรอ?
เมื่อกี้เธอแค่พูดตามมารยาทเองนะ!
เสิ่นเจวี้ยนมองท่าทางเหม่อลอยของเธอ รอยยิ้มในดวงตาค่อย ๆ แผ่กว้างขึ้น แม้แต่หางตาก็โค้งขึ้นเล็กน้อย
เขายกมือขึ้นวางฝ่ามือลงบนศีรษะเธอแล้วลูบเบา ๆ ราวกับกำลังลูบลูกแมวตัวน้อยที่ตกใจจนทำอะไรไม่ถูก
“พี่ล้อเธอเล่นน่ะ”
เจียงหนิงยังไม่ทันได้สติ มือที่วางอยู่บนศีรษะก็ชักกลับไปแล้ว
“คืนนี้พี่อยู่เป็นเพื่อนไม่ได้ หนิงหนิงนอนคนเดียวนะ”
พูดจบเขาก็เปิดประตู ลมหนาวพัดหอบเกล็ดหิมะเข้ามา ทำให้ปอยผมหน้าผากของเจียงหนิงปลิวไปด้านหลัง
เสิ่นเจวี้ยนก้าวออกไปแล้ว แต่ยังหันกลับมามองเธอแวบหนึ่ง
“เข้าไปเถอะ อย่ายืนตรงที่ลมโกรก เดี๋ยวเป็นหวัดแล้วก็ร้องไห้อีก”
ประตูปิดลงต่อหน้าต่อตา
เจียงหนิงยืนนิ่งอยู่ตรงโถงทางเข้า จ้องบานประตูที่ปิดสนิท อุณหภูมิบนใบหน้าค่อย ๆ พุ่งจากฝ่าเท้าขึ้นมา ลามไปถึงปลายหูและกระหม่อม ทั้งหน้าร้อนผ่าวจนทอดไข่ได้
เธอกระทืบเท้า “คนคนนี้นี่มันขี้โกงจริง ๆ!!”
ก่อนกลับก็ยังอุตส่าห์แกล้งหยอกเธอเสียคำหนึ่ง พอหยอกเสร็จก็ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ปล่อยให้เธอหน้าแดงร้อนฉ่าอยู่คนเดียวเหมือนกาน้ำร้อน
……
เกือบห้าทุ่ม เจียงหนิงนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียง บีบกล่องพัสดุที่เพิ่งแกะทีละใบให้แบนแล้ววางซ้อนกัน จากนั้นหยิบทิชชูเปียกมาเช็ดนิ้ว ก่อนค่อย ๆ ดึงการ์ดใบเล็กปึกนั้นออกจากถุงกันฝุ่นอย่างระมัดระวัง
ใต้แสงไฟ หน้าการ์ดระยิบระยับเป็นประกาย เธอใช้นิ้วถูมุมการ์ดเบา ๆ ดวงตาเป็นประกายราวกับมีดาวอยู่ข้างในสองดวง
ของที่มาส่งวันนี้คือการ์ดพร้อมลายเซ็นรุ่นลิมิเต็ด เธอเฝ้ารอช่วงเปิดขายเพื่อกดแย่งมาได้ พอกดซื้อเสร็จ มือก็ยังสั่นอยู่เลย