หนิงหนิง:「แค่รู้สึกว่า…ไม่ต้องให้ก็ได้ แค่ทดสอบเอง」
S:「ตอนแรกตกลงกันไว้แล้ว」
หนิงหนิง:「แต่ตอนนี้ฉันบอกว่าไม่ต้องแล้วไง」
S:「เธอพูดเองฝ่ายเดียวไม่ได้」
หนิงหนิง:「…ทำไมเป็นคนแบบนี้นะ ให้เงินแล้วยังตามยัดเยียดให้อีก」
S:「อืม ฉันก็เป็นคนแบบนี้แหละ」
อีกฝ่ายเงียบไปนาน
เสิ่นเจวี้ยนจ้องหน้าต่างแชต นิ้วพิมพ์ข้อความสองสามคำลงในช่องส่งแล้วก็ลบ ทำซ้ำอยู่สองรอบ สุดท้ายจึงส่งไปเพียงประโยคเดียว
S:「ถ้าเธอไม่รับ ความร่วมมือของเราคงต้องยุติ」
หลังส่งข้อความ เขาก็คว่ำโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ยกมือขึ้นคลึงหว่างคิ้ว
ตั้งแต่วันหนึ่งเมื่อเดือนก่อน ดูเหมือนเธอจะตอบข้อความช้าลงนิดหน่อย จากเมื่อก่อนที่ตอบทันที กลายเป็นเว้นไปหลายนาที แล้วต่อมาก็ปล่อยให้เขารอครึ่งชั่วโมงเป็นครั้งคราว
ตอนคุยกันเธอก็พูดน้อยลง เมื่อก่อนเจื้อยแจ้วเล่าทุกเรื่อง เดี๋ยวนี้ถามคำตอบคำ ราวกับต้องเค้นออกมาทีละหยด
ตอนแรกเขาไม่ได้ใส่ใจ คิดแค่ว่าเธอคงยุ่ง
แต่พอวันนี้เธอคืนเงินมา ความรู้สึกผิดปกติเล็ก ๆ ในใจก็พลันชัดเจนขึ้น
หรือว่าเธอ…ไม่อยากข้องเกี่ยวกับเขาแล้ว?
พอความคิดนี้ผุดขึ้นมา เสิ่นเจวี้ยนก็ชะงักไปก่อน จากนั้นคิ้วก็ขมวดเข้าหากันอีกครั้ง
เขาสร้างมีอวี่ขึ้นมาเพื่อพัฒนาอัลกอริทึม หาคนมาทดสอบก็เพื่อเก็บข้อมูล ทุกอย่างชัดเจนมาตั้งแต่ต้นจนจบ
เธอจะรับเงินหรือไม่ ไม่เกี่ยวกับเรื่องนี้
สิ่งที่เกี่ยวคือเมื่อก่อนเธอรับ แต่ตอนนี้ไม่รับแล้ว
มีตัวแปรเกิดขึ้น แบบจำลองข้อมูลก็ไม่เสถียร
เสิ่นเจวี้ยนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง เปิดหน้าโปรไฟล์ของเธอ แล้วจ้องรูปประจำตัวมะนาวอยู่นาน
รูปนั้นเป็นมะนาวการ์ตูนกลมป้อม มีใบไม้สองใบวาดอยู่ด้านบน ใต้ภาพยังมีลายเซ็นตัวเล็ก ๆ หนึ่งบรรทัด
「วันนี้ก็อยากให้หัวใจหวานชื่น」
เขาสลับไปยังระบบหลังบ้านของมีอวี่ เปิดแผงวิเคราะห์พฤติกรรมผู้ใช้ขึ้นมา