เจียงหนิงถูกเขาซักถามทีละประโยคจนความโกรธคลายลงไปกว่าครึ่ง แต่ก็ยังทำหน้าตึงแล้วเบือนหน้าหนี
เสิ่นเจวี้ยนเห็นท่าทางแบบนั้นก็รู้ว่าเธอไม่ได้โกรธมากแล้ว แค่ยังหาทางลงไม่ได้
“เมื่อคืนฉันผิดเอง ไม่รู้จักหนักเบา”
“คราวหน้าถ้าคุณบอกให้หยุด ฉันจะหยุดแน่นอน”
เจียงหนิงส่งเสียงฮึดฮัด ปากยังยื่นอยู่ แต่ความคมกริบในแววตาเริ่มอ่อนลงแล้ว
เสิ่นเจวี้ยนรีบฉวยจังหวะ ก้มลงแตะริมฝีปากที่ยื่นออกมาของเธออย่างรวดเร็ว
“หายโกรธได้แล้วนะ โกรธต่อไปเดี๋ยวไม่สวย”
“ฉันก็ไม่ได้สวยอยู่แล้ว”
“ใครพูดกัน ขอฉันดูหน่อย” เขาใช้นิ้วจับคางเธอแล้วหันใบหน้ากลับมา ก่อนจะพินิจดูอย่างตั้งใจ “สวยจะตาย โกรธขนาดนี้ก็ยังสวย ชุดก็สวยด้วย”
เจียงหนิงเกือบหลุดขำเพราะท่าทางหน้าด้านหน้าทนของเขา มุมปากขยับนิดหนึ่งก่อนเธอจะรีบเม้มกลับไป
“เลิกพูดหวานได้แล้ว”
“งั้นยอมให้ฉันเลี้ยงมื้อเช้าสักมื้อไหม?”
เธอเงียบไปสองวินาที ก่อนจะส่งเสียงอืมออกมาทางจมูก
เสิ่นเจวี้ยนถึงได้ปล่อยมือ แล้วฉวยโอกาสกุมมือเธอไว้ ประสานนิ้วแน่นก่อนพากันเดินไปที่ร้านกาแฟ
หลังมื้อเช้า เจียงหนิงกอดโกโก้ร้อนไว้แล้วค่อย ๆ จิบทีละน้อย
เธอหายโกรธไปนานแล้ว เพียงแต่ยังวางท่าถือตัวอยู่บ้าง ไม่ยอมเป็นฝ่ายชวนเขาคุยก่อน
เสิ่นเจวี้ยนก็ไม่เร่งเร้า นั่งมองเธอกินอยู่ฝั่งตรงข้าม บางครั้งก็เลื่อนกระดาษเช็ดปากไปไว้ใกล้มือเธอ
จนใกล้เวลาเข้าเรียน เจียงหนิงมองเวลาแล้วหยิบแซนด์วิชชิ้นสุดท้ายยัดเข้าปาก ก่อนลุกขึ้นหยิบกระเป๋า