หลังเลิกเรียน เธอเก็บข้าวของแล้วเดินไปโรงอาหาร สายลมยังคงเย็นอยู่ พัดกิ่งซากุระสองข้างทางให้ไหวเบา ๆ
พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นใครคนหนึ่งยืนอยู่หน้าโรงอาหาร
เสิ่นเจวี้ยนพิงเสาอยู่ข้างประตู สายตากวาดมองฝูงชนที่เดินผ่านไปมา ก่อนจะหยุดลงที่เธอ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
เจียงหนิงดีใจขึ้นมาทันที ฝีเท้าเร็วขึ้นกว่าเดิมเกือบครึ่ง เธอวิ่งเหยาะ ๆ ไปหาเขา
เพิ่งวิ่งมาถึงตรงหน้า ยังไม่ทันได้พูดอะไร ก็มีสาวผมทองสองคนเดินผ่านมาข้าง ๆ หนึ่งในนั้นเห็นเสิ่นเจวี้ยนก็ยิ้มพลางยกมือโบกทัก เสียงใสกังวาน
“Hi, Professor Ethan! Good afternoon!”
เสิ่นเจวี้ยนพยักหน้าให้พวกเธอ แล้วตอบกลับอย่างสุภาพว่าอรุณสวัสดิ์
มือของเจียงหนิงที่กำลังจะยื่นไปดึงแขนเสื้อเขาชะงักค้างกลางอากาศ
เธอหันไปมองแผ่นหลังของสาวทั้งสองที่เดินห่างออกไป ก่อนจะหันกลับมาจ้องเสิ่นเจวี้ยน ริมฝีปากขยับเล็กน้อย
“พวกเธอเรียกคุณว่าศาสตราจารย์อีธานเหรอ? คุณได้เป็นศาสตราจารย์ตั้งแต่เมื่อไหร่?”
เสิ่นเจวี้ยนยื่นมือมาจับมือที่ค้างอยู่กลางอากาศของเธอลงมา กุมไว้ในฝ่ามือ
“เรื่องเมื่อสัปดาห์ก่อน ทิสเตอร์ส่งหนังสือแต่งตั้งมาให้ผม สอนวิชาระดับปริญญาตรีสองวิชา”
ดวงตาของเจียงหนิงเป็นประกาย มุมปากยกขึ้น ทว่ารอยยิ้มนั้นยังไม่ทันแผ่กว้างเต็มที่ก็ค่อย ๆ จางลง