เสิ่นเจวี้ยนอาบน้ำเสร็จก็เดินออกมา สายคาดเสื้อคลุมอาบน้ำผูกเป็นปมหลวม ๆ อยู่ข้างเอว ผมเช็ดจนแห้งไปครึ่งหนึ่ง ยังชื้นอยู่เล็กน้อย
พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นก้อนกลม ๆ ซุกอยู่บนเตียง
เจียงหนิงห่อตัวอยู่ในผ้าห่ม โผล่ออกมาให้เห็นเพียงใบหน้า แก้มแดงระเรื่อเพราะความร้อน หางตายังชื้นอยู่เล็กน้อย
เธอมองเขาด้วยดวงตาฉ่ำวาว ขนตาสั่นไหว แววตาเจือความเร่งเร้าอยู่หน่อย ๆ
แต่เสิ่นเจวี้ยนไม่ได้เดินไปหาเตียง กลับเลี้ยวไปนั่งบนโซฟาเดี่ยวข้างหน้าต่างแทน
เจียงหนิงกะพริบตาปริบ ๆ อย่างงุนงง
เขาเอนกายพิงโซฟาอย่างผ่อนคลาย เอื้อมมือหยิบไวน์แดงบนโต๊ะกลางมารินให้ตัวเองครึ่งแก้วอย่างไม่รีบร้อน
“เป็นอะไรไป?” เขาแกว่งแก้วเบา ๆ ก่อนเงยหน้ามองไปทางเตียง
“……”
เจียงหนิงอ้าปาก คำเร่งเร้าที่เกือบหลุดออกมากลับถูกกลืนลงคอไปเสียก่อน อึดอัดอยู่นานกว่าจะเค้นออกมาได้ประโยคหนึ่ง
“พี่...พี่ไม่มาหาหนูเหรอ?”
เสิ่นเจวี้ยนจิบไวน์ ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงเบา ๆ
“มาทำไม?”
ใบหน้าของเจียงหนิงแดงขึ้นอีกชั้น เธอดึงผ้าห่มขึ้นมาปิด เหลือเพียงดวงตาคู่หนึ่งที่จ้องเขาเขม็ง
ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าเธอหมายถึงอะไร ยังจะบังคับให้เธอพูดออกมาอีก
“เสิ่นเจวี้ยน...มาหาหนู...”
“ถ้าอยากได้ ก็เดินมาหาพี่เองสิ”
เจียงหนิงเม้มริมฝีปาก ดวงตาค่อย ๆ เอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำ
เธอเพิ่งเข้าใจว่าเขาจงใจแกล้งเธอ อยากเห็นเธอร้อนใจอยู่ฝ่ายเดียว
เธอห่อผ้าห่มคลุมตัวอย่างงอน ๆ แล้วหันหลังให้เขา ไม่ยอมมองอีก