เช้าวันรุ่งขึ้น ซางสือซวี่ยืนอยู่หน้ากระจกในห้องแต่งตัวของห้องนอนรอง กระดุมเสื้อเชิ้ตติดไปได้ครึ่งหนึ่งแล้ว แต่มือกลับชะงักค้าง
ด้านขวาของลำคอมีรอยแดงจาง ๆ สามรอย ข้างกันยังมีรอยอีกสองจุดที่สีเข้มกว่า
เขาขมวดคิ้วแล้วยื่นมือไปแตะ
ดูคล้ายรอยยุงกัด
แต่คฤหาสน์มีคนมาดูแลทุกสัปดาห์ เครื่องนอนก็เปลี่ยนทุกวัน จะมียุงมาจากไหนกัน
ซางสือซวี่มองอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็คิดหาสาเหตุไม่ออก จึงติดกระดุมจนถึงเม็ดบนสุด ปิดรอยเหล่านั้นไว้เสียมิดชิด
เสียงเคาะประตูดังขึ้นสองครั้ง
“คุณผู้ชายคะ”
เป็นพี่หลี่ แม่บ้านประจำบ้าน
“เข้ามา”
พี่หลี่ผลักประตูเข้ามา เดินมาหาเขาแล้วยื่นแท็บเล็ตในมือให้
“คุณผู้ชายคะ เมื่อวานคุณผู้หญิงก็ยังทานอาหารได้น้อยเหมือนเดิมค่ะ ตามที่คุณสั่งให้ครัวเปลี่ยนเมนูทำขนมหวาน แต่คุณผู้หญิงก็แทบไม่ได้แตะเลยค่ะ”
ซางสือซวี่รับแท็บเล็ตมา ปัดเปิดหน้าจอ
บนนั้นเป็นบันทึกกิจวัตรประจำวันของเจียงหนิงในเดือนนี้ ตั้งแต่ตื่นกี่โมง ทานอาหารกี่โมง แต่ละมื้อทานไปเท่าไร ไปจนถึงระยะเวลาที่นอน ทุกอย่างถูกจดไว้อย่างละเอียดแน่นขนัด
เขาเลื่อนดูทีละหน้า คิ้วขมวดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ
เมื่อเดือนก่อนตอนที่เขาเดินทางไปทำงาน เจียงหนิงยังมีเนื้อมีหนังอยู่บ้าง คางก็ดูกลมมน
แต่ในบันทึกตอนนี้ น้ำหนักของเธอลดลงไปอีกสองจินเมื่อเทียบกับก่อนเขาเดินทาง