เจียงหนิงได้ยินเสียงประตูใหญ่ชั้นล่างปิดลง ไหล่ที่เกร็งอยู่ถึงค่อย ๆ ผ่อนคลาย
เธอวิ่งไปที่หน้าต่าง แหวกช่องผ้าม่านมองออกไป รถยนต์สีดำแล่นพ้นประตูคฤหาสน์ไปแล้ว กำลังขับลงไปตามถนนคดเคี้ยวบนเขา
ไปแล้ว ไปจริง ๆ ด้วย
เจียงหนิงกุมอก ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนทิ้งตัวนั่งลงบนเตียง
【โฮสต์ เมื่อกี้คุณมีปฏิกิริยาใหญ่โตเกินไปแล้วนะ เกือบโป๊ะแตกแน่ะ】
“ฉันห้ามตัวเองไม่ได้นี่นา”
“ท่าทางตอนเขายืนทายาอยู่ตรงนั้น ทำฉันนึกว่าเขากำลังใบ้ให้ฉันหักคอตัวเองอยู่แน่ะ”
【……เมื่อคืนตอนคุณกัดคอเขา ไม่เห็นจะกลัวขนาดนี้เลย】
“มันไม่เหมือนกันสักหน่อย!”
ใบหูของเจียงหนิงร้อนผ่าว ภาพเมื่อคืนพลันผุดขึ้นมาในหัว เธอรีบส่ายหน้าแรง ๆ ไล่ความคิดพวกนั้นออกไป
เธออ้อยอิ่งอยู่พักใหญ่กว่าจะลงไปชั้นล่าง
พี่หลี่ได้ยินเสียงฝีเท้าบนบันได พอเงยหน้ามาเห็นเธอก็รีบเรียกให้คนจัดอาหารเช้าขึ้นโต๊ะ
อาหารเช้าของซางสือซวี่เรียบง่ายจนน่าสงสาร มีแค่กาแฟดำหนึ่งแก้วกับแซนด์วิชหนึ่งชิ้นก็จบแล้ว
แต่พอถึงคราวของเจียงหนิง ห้องครัวก็ยกอาหารออกมาราวกับเดินแถว ทั้งขนมจีบกุ้งคริสตัล โจ๊กเยื่อไผ่ ไข่คนทรัฟเฟิล และผลไม้สดรวมมิตร วางเต็มโต๊ะ แถมยังมีซอสสามรสให้เลือก
เจียงหนิงนั่งลง คีบขนมจีบกุ้งขึ้นมากัดคำเล็ก ๆ เคี้ยวได้สองครั้งก็ขมวดคิ้ว
“ทำไมอาหารเช้าวันนี้รสชาติไม่เหมือนเดิมล่ะ?”
พี่หลี่ยิ้มตอบ “เปลี่ยนพ่อครัวในครัวค่ะ คุณผู้ชายเป็นคนสั่ง ลองชิมดูนะคะว่าถูกปากไหม”
เจียงหนิงกัดอีกคำแล้วพยักหน้า “ก็ใช้ได้ค่ะ”
ที่จริงเธอกินอะไรก็ไม่ค่อยใส่ใจ
ที่ผ่านมาเธอกินน้อยมาตลอด เพราะต้องรักษารูปร่าง
ตลอดหนึ่งปีที่แต่งงานกัน ซางสือซวี่ไม่ยอมให้เธอออกจากคฤหาสน์เลย
คฤหาสน์นี้กินพื้นที่ทั้งภูเขา เธอเดินจากฝั่งตะวันออกไปฝั่งตะวันตกยังต้องใช้เวลาหลายชั่วโมง จนถึงตอนนี้ก็ยังเที่ยวไม่ทั่ว